บทที่ 31 กระบี่เดียวฟันผ่าฟากฟ้า
ไม่นานก่อนหน้านี้ยอดเขาปะสานฟ้าถ้ำบำเพ็ญบนยอดเขา
แตกต่างจากเบื้องล่างที่ผู้คนขวักไขว่ คลุกเคล้าความเป็นไปแห่งโลกีย์ บนยอดเขากลับมีเพียงเมฆไหลเวียนขึ้นลง เงียบขรึมเหนือความวุ่นวาย ราวกับก้าวพ้นโลกีย์ทั้งปวง
และเบื้องหน้าผาแห่งหนึ่ง มีร่างสองสายกำลังมองลงมายังทะเลเมฆเบื้องล่าง
ในนั้นคนหนึ่งผมขาวโพลนหน้าเด็ก สวมอาภรณ์นักพรตขาวดำ ในมือถือแส้ปัดฝุ่น พอดีเหมาะราวกับเฒ่าเทวะที่เมตตาปรานีที่พบเห็นได้บ่อยในนิทานปุถุชน
อีกผู้หนึ่งเป็นบุรุษวัยกลางคน มีรอยยิ้มแฝงเล่ห์เอ่ยวาจา
“ปะสานฟ้า ได้ยินว่าท่านกำลังหาคู่ครองให้บุตรีรึ?”
“อย่างไร? ท่านมีความสนใจรึ?” จ้าวยอดเขาปะสานฟ้าเหลียวตามองบุรุษวัยกลางคน “หากเป็นศิษย์ใต้สำนักของท่าน กลับก็นับว่าเป็นคู่ครองที่ดีของเชี่ยนเอ๋อร์”
“ช่างเถิด”
บุรุษวัยกลางคนส่ายศีรษะ “ศิษย์ของข้า ข้ารู้จักดี ล้วนแต่เปลือกงามไร้แก่น มิอาจรับบุตรีท่านไหว ควรหาเซียนผู้เก่งกล้าอื่นเถิด”
“เช่นนั้นก็แล้วไป” จ้าวยอดเขาปะสานฟ้าเพียงส่ายหัวเบาๆ “แท้จริงแล้ว ข้าเล็งไว้ผู้หนึ่ง บุรุษผู้นี้บำเพ็ญเพียรถึงสามชาติ สั่งสมกุศลแน่นหนา อนาคตสามในสิบมีหวังวางรากฐานได้ อีกทั้งเมื่อได้คัมภีร์เก้าแปรมังกรของเจินเหรินพันหลงไปแล้ว บนเรือนกายยังแสดงเดชดุจมังกร…”
“เจินเหรินพันหลง? มิถูกกระมัง”
บุรุษวัยกลางคนขมวดคิ้ว คำนวณนิ้วมือครู่หนึ่งแล้วส่ายหน้า “เกาะพันหลงหายสาบส
