กน้อย คนพวกหวังต้าไห่เกือบทำให้เขาเจอภัยที่ร้ายแรง เขาจะให้อภัยง่ายๆได้อย่างไร
“ประธานเสิ่น จงไว้ชีวิตของผม! ”
“ประธานเสิ่นผมผิดไปแล้ว! คุณปล่อยฉันไปเถอะ”
พัฟ พัฟ……..
ทันทีที่เสิ่นหงชังพูดจบหวังต้าไห่และเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยสองสามคน ก็คุกเข่าลงบนพื้นด้วยกัน น้ำตาไหลพราก และการชดใช้ที่ในปากของเสิ่นหงชังนั้น ไม่ได้ง่ายเพียงแค่ทำให้พวกเขาตกงาน มือหรือเท้าหักก็ยังถือว่าเบา!
“หุบปาก!” เสิ่นหงชังตะโกนอย่างเย็นชา และทุกคนก็เงียบทันที
การแสดงออกของเสิ่นหงชังเย็นชา เขาสามารถกลายเป็นคนที่ร่ำรวยที่สุดในชางโจวได้จากไม่มีอะไรเลย ไม่ใช่ง่ายๆเพียงแค่ทำธุรกิจเป็นอย่างเดียว
คนเหล่านี้กล้าที่จะรุกรานเฉินเฟิง พวกเขาก็ต้องเตรียมพร้อมที่จะชดใช้มัน!
เฉินเฟิงเหล่ตาของเขา เขาสามารถมองออกได้ว่า การแสดงออกของเสิ่นหงชังนั้น ดูเหมือนจะไม่ใช่ของปลอม และหวังต้าไห่และคนอื่นๆ จะต้องถูกลงโทษอย่างโหดร้ายแน่ๆ
“ช่างมันเถอะครับ ประธานเสิ่น”เฉินเฟิงโบกมือและพูดว่า : ” พวกเขาไม่ได้ทำอะไรผมเลย ประธานเสิ่นปล่อยให้พวกเขาทำงานต่อไปเถอะ ถ้าประธานเสิ่นรู้สึกไม่สบายใจ ก็สามารถหักเงินเดือนหนึ่งเดือน ของพวกเขาแต่ละคน เป็นการลงโทษแทน”
ในที่สุดเฉินเฟิงก็ยอมใจอ่อน แม้ว่าหวังต้าไห่และคนอื่นๆจะมีความผิดก็จริง แต่พวกเขาก็ไม่ได้ทำผิดมากจนมากเกินไป เฉินเฟิงไม่อยากทำลายชีวิตของหวังต้าไห่เพราะตัวเอง
หลังจากที่ออกจากตระกูลเฉิน เฉินเฟ
