บทที่ 30 จ้าวยอดเขาปะสานฟ้า
ชาติก่อนลวี่หยางทุ่มเทแรงวิญญาณศึกษาค่ายกล สุดท้ายจารึกลงในแก่นกระบี่เสวี่ยหยางก่อกำเนิดเป็นค่ายกลกระบี่หนึ่ง เรียกนามว่าแผนภาพค่ายกลกระบี่ธาราสวรรค์ชำระโลหิต
ค่ายกลแบ่งออกเป็นสามขุนพลเก้าตำหนัก โดยมีธาราแห่งปราณกระบี่ที่แก่นกระบี่เสวี่ยหยางได้กระตุ้นเป็นหลัก แสงโลหิตแปรเทพอสูรเป็นรอง ลวี่หยางยังได้จงใจออกแบบจุดศูนย์กลางของค่ายกลสามร้อยหกสิบแห่ง ตามที่เขาได้คาดการณ์ไว้ ขอเพียงหาผู้บำเพ็ญเพียรสามร้อยหกสิบคนเข้าควบคุมในนั้น ก็จะสามารถที่จะแสดงพลังอำนาจของค่ายกลออกมาถึงขีดสุดได้
เรื่องนี้เขาก็คิดเผื่อไว้แล้ว
รอให้เขาได้ธงหมื่นวิญญาณปราณแรกเริ่มบรรพกาลจากมือหลิวซิ่นมาได้ ก็จะให้วิญญาณธงเข้าครองจุดศูนย์กลางของค่ายกล ทั้งสะดวกทั้งพกพาได้ไม่ต้องเปลืองแรง
แต่ยามนี้ เขาต้องเป็นเจ้าค่ายด้วยตนเอง
“เปิด!”
ลวี่หยางประสานมือทำมุทรา แก่นกระบี่เสวี่ยหยางร้องก้อง ด้านในค่ายกล ธาราปราณกระบี่พลันไหลจากทิศใต้สู่ทิศเหนือ ครอบคลุมทั่วฟ้า มองไปไม่เห็นสุดปลายสาย
ลู่หยวนฉุน จ้าวซวี่เหอ ตลอดจนเหล่าศิษย์ทั้งปวงต่างถูกกลืนลงสู่ธารานั้น กระแสน้ำเชี่ยวกรากประหนึ่งทุกลมหายใจล้วนถูกกระบี่นับไม่ถ้วนตัดฟัน ผู้บำเพ็ญที่ด้อยกำลังบางคนเพียงกรีดร้องหนึ่งคำ ก็ถูกฟาดดับกลายเป็นดอกไม้โลหิตกลางมหาธารา
ลู่หยวนฉุนเห็นภาพตรงหน้า สีหน้าก็พลันแปรเปลี่ยนอย่างรุนแรง
“เป็นไปไม่ได้! อาจารย์แม้กำชับไว้ก่อ
