บทที่ 29 เหตุและผลล้วนก่อเรื่องราว
คำพูดของจ้าวซวี่เหอ ทำให้ลวี่หยางเสมือนตกลงไปในเหวน้ำแข็งในชั่วพริบตา
ต้องรู้ว่าชาตินี้เขายังไม่เคยเหยียบเกาะพันหลงแม้แต่ก้าวเดียว คัมภีร์ก็เป็นสิ่งที่ท่องจำมาจากสองชาติก่อน แต่เหตุใดเกาะพันหลงถึงได้หายไปเอง?
เพราะสิ่งที่เรียกว่าเหตุและผลอย่างนั้นหรือ?
เพราะข้าฝึกคัมภีร์เก้าแปรมังกรล่วงหน้า ตัดหน้ามันไปแย่งเหตุและผลที่มันมีร่วมกับจ้าวซวี่เหอ จึงทำให้เกาะพันหลงหายวับไป?
เคล็ดวิชาบำเพ็ญเหตุและผล วาสนาได้ถูกกำหนดแต่เนิ่นๆ
กล่าวให้ชัดเจนก็คือ นี่เป็นวาสนาที่สวรรค์กำหนดให้แก่จ้าวซวี่เหอ ข้าไม่อาจแย่ง ไม่อาจฝึก หากฝืนทำย่อมมีผู้ใดสักคนคำนวณเหตุและผลแล้วสาวรอยตามมาถึงตัวข้าได้ในทันที?
เมื่อคิดทะลุถึงตรงนี้ ลวี่หยางก็หัวร่ออย่างเดือดดาล “โลกนี้…น่ารังเกียจยิ่งนัก!”
เหล่าเจินเหรินผู้ยิ่งใหญ่สามารถคำนวณโอกาสไว้ล่วงหน้า มอบวาสนาแก่ศิษย์ของตน หากเกิดเพี้ยนผิดพลาดก็ยังสามารถคำนวณหาสาเหตุ แล้วดึงเหตุและผลกลับสู่ทางเดิม
ในสภาพการณ์เช่นนี้ มนุษย์ธรรมดาจะมีวันผงาดขึ้นมาได้อย่างไร?
มีแต่ก้มหน้าเป็นวัวเป็นม้าให้ผู้อื่นเหยียบย่ำเท่านั้น!
ดั่งในยามนี้ ที่เบื้องหน้าเห็นเพียงจ้าวซวี่เหอผู้เดียว ทว่าผู้ที่แท้จริงแล้วกำลังลงมืออยู่เบื้องหลังกลับเป็นอาจารย์ของจ้าวซวี่เหอผู้นั้น!
ลวี่หยางมั่นใจเต็มร้อยว่านั่นย่อมเป็นเจินเหรินขั้นวางรากฐาน!
เขาเงยหน้าขึ้นอีกครั้ง พลันนึกถึงน
