ักพรตหงยวิ๋นจากชาติก่อน ราวกับมองเห็นนัยน์ตายักษ์คู่หนึ่งบนฟากฟ้าอันกว้างใหญ่ กำลังเพ่งมองลงมาด้วยความกดขี่
“…เหตุใดต้องบีบคั้นข้า?”
ความคิดพลันแปรเปลี่ยน ความโกรธปะทุขึ้นในใจ ลวี่หยางสายตาคมกริบ มุมปากผุดรอยยิ้มเย้ยหยันจ้องไปยังจ้าวซวี่เหอ
เกือบจะพร้อมกันนั้น ศิษย์คนหนึ่งข้างกายจ้าวซวี่เหอก็ก้าวออกมา
“ศิษย์น้อง ระวัง!”
กระบี่แสงวูบวาบพุ่งมา จ้าวซวี่เหอเห็นเพียงแสงตาพร่าไปชั่วพริบตา ครั้นมองชัดอีกครั้ง ความโกรธอันเอ่อล้นกลับถูกความเย็นยะเยือกกลบสิ้น
คนที่เพิ่งจะยืนออกมาคือศิษย์ที่เช่นเดียวกับเขาได้เข้าสู่ใต้นิกายของ “ท่านอาจารย์” เข้าสู่นิกายก่อนเขาสามปี บำเพ็ญเพียรมหาคัมภีร์หยินหยางหรรษามังกรพยัคฆ์สมสู่ถึงระดับรวมลมปราณชั้นหก จุดสูงสุดของขั้นกลาง ปราณแท้จริงทั้งกายยิ่งขัดเกลาถึงขีดจำกัดของชั้นห้า ว่ากันตามพลังฝีมือแข็งแกร่งกว่าเขามากนัก
ทว่าตอนนี้ ศิษย์พี่ผู้นั้นกลับสูญสลายไปแล้ว
เลือดเนื้อกระดูกทั้งหมด ถูกเวทแสงโลหิตแปรเทพอสูรกวาดล้างจนสิ้น เพียงพริบตาเดียวก็เหลือเพียงหนังมนุษย์ว่างเปล่า ค่อยๆ ร่วงหล่นลงมาตรงเบื้องหน้าจ้าวซวี่เหอ
ชั่วอึดใจ แสงวิญญาณก็พุ่งออกมาจากซากหนังนั้น
“ขอบคุณท่านที่ช่วยปลดปล่อยข้า”
ท่ามกลางแสงวิญญาณ ปรากฏเงาร่างเลือนรางขึ้นมา ไร้ความโกรธเคืองที่ถูกลวี่หยางสังหาร มีเพียงร่องรอยของความโล่งอกยินดีประหนึ่งได้หลุดพ้น
ครั้นแล้ว เขาก็หันไปมองจ้าวซวี่เหออีกครั้ง
“ศ
