ิษย์น้อง ก่อนมาครานี้ อาจารย์ได้เคยวิจารณ์ว่าพื้นฐานข้ายังตื้นเขิน กุศลยังไม่พอ ทั้งชีวิตคงยากจะถึงรวมลมปราณสมบูรณ์ยิ่งไม่ต้องหวังถึงขั้นวางรากฐาน”
“ข้าจึงขอคำชี้แนะ อาจารย์จึงให้ข้ามากับเจ้า คราใดถึงยามสำคัญก็เพื่อช่วยชีวิตเจ้า เจ้าสะสมกุศลไว้ถึงสามชาติ อนาคตย่อมมีโอกาสสามส่วนที่จะวางรากฐานสำเร็จ บัดนี้ข้าช่วยชีวิตเจ้าไว้แล้ว เหตุและผลนี้ได้ถูกกำหนด หากเจ้าสามารถวางรากฐานได้ในภายหน้า ก็ต้องช่วยเหลือข้าในร่างเวียนว่าย ให้บรรลุหนทางได้เช่นกัน”
ถ้อยคำสิ้นสุด แสงวิญญาณพลันพุ่งสู่เวิ้งฟ้า
ลวี่หยางเบื้องล่าง เห็นดังนั้น สายตายิ่งเย็นเยียบ
“…ยืมมือข้ากำหนดเหตุและผลให้ศิษย์ตน เวียนว่ายกลับมา? คิดว่าข้าไม่มีทางพลิกฟื้น จึงหมายขูดรีดคุณค่าสุดท้ายของข้างั้นรึ?”
ลวี่หยางสายตาหันไป กลับเห็นข้างกายของจ้าวซวี่เหอ ศิษย์ของนิกายศักดิ์สิทธิ์ทีละคนก็ก้าวเดินออกมา ทั้งหมดล้วนคือระดับรวมลมปราณชั้นหก จุดสูงสุดของขั้นกลาง
ขณะเดียวกัน จ้าวซวี่เหอก็ได้สติกลับคืนมา ใบหน้ามีสีหน้าที่ตื่นเต้น กล่าวเสียงดัง: “ศิษย์พี่ทุกท่าน ขอเพียงวันนี้สามารถที่จะช่วยข้าสังหารเจ้าโจรผู้นี้ แย่งชิงวาสนากลับคืนมา ในภายภาคหน้าหากข้าสำเร็จในการวางรากฐาน ย่อมต้องตอบแทน ช่วยศิษย์พี่ทุกท่านกลับชาติมาเกิดใหม่ ได้สำเร็จรวมลมปราณขั้นสมบูรณ์!”
วาจานี้เอ่ยออกมา ทุกคนจึงได้พร้อมใจกันพยักหน้า
“ศิษย์น้องโปรดวางใจ” “ผู้มีวาสนา ย่อมได้วาสนา
