“ต้องขอโทษจริงๆ นะครับ! เดี๋ยวผมจะกลับไปให้ทีมแก้ไขทันที!” เหยียนฉีขอโทษขอโพยอีกครั้งแล้วกลับไปพร้อมกมือถือ
…
หลังออกจากออฟฟิศของแพลตฟอร์มเจาลู่ เหยียนฉีก็ยังไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น
“หมายความว่าเวอร์ชันแรกที่เอาไปคือเวอร์ชันเสถียรเหรอ
“ฉันไม่ได้กล่าวหาทีมทดสอบและทีมพัฒนาผิดๆ ใช่มั้ย
“แต่…มันก็ทําซ้ําไม่ได้จริงๆ!” เหยียนฉีก้าวออกจากประตูอาคารสํานักงานหนึ่งก้าวแล้วนั่งลง จากนั้นก็หยิบมือ
ถือออกมา สมัครแอ็กเค้านต์ใหม่ และลองเล่นอีกครั้ง ครึ่งชั่วโมงผ่านไป
“แปลกจัง ไม่เห็นมีบั๊กเลย!
“ทําไมตอนฉันเล่นไม่มบีั๊ก แต่พอผู้อํานวยการถังเล่นบั๊กโผล่มารัวๆ
“ไม่เห็นจะสมเหตุสมผลเลย!” เหยียนฉีเดินไปรอบๆ ใต้อาคารสํานักงานหลายครั้ง เขาสับสนมาก เขาไม่รู้ว่าควรกลับไปที่บริษัทหรือแวะเข้าไปหาผู้อํานวยการถังอีกครั้งดี ถ้ากลับไปที่บริษัทแล้วทําให้บั๊กปรากฏอีกไม่ได้ล่ะ แต่ถ้ากลับไปหาผู้อํานวยการถัง… ก็อาจจะเจอบั๊กอีกเป็นสิบ คราวนี้ถึงจะเป็นคนใจเย็นขนาดไหน ยังไงก็ต้องมีโวยกันบ้างแหละ เหมือนคําพูดที่ว่า ครั้งหนึ่งครั้งสองยังพอทน แต่ครั้งสามครั้งสี่คือเกินทน หลังเดินไปรอบๆ อาคาสํานักงานอยู่สิบนาที ในที่สุดเหยียนฉีก็รวบรวมความกล้า
และกลับเข้าไปอีกครั้ง ครั้งนี้เหยียนฉีฉลาดขึ้น หลังจากประตูลิฟต์พาไปชั้นออฟฟิศของแพลตฟอร์มเจา
ลู่ เขาก็ไม่ได้ตรงปรี่เขา้ไปทันที แต่ไปแอบเล่นเกมอยู่ในจุดที่ไม่มีใครเห็น หลังจากนั้นดวงตา
