ของเหยียนฉีก็เบิกกว้างขึ้นเรื่อยๆ สีหน้าของเขาแสดงความ
ประหลาดใจ ในที่สุดบั๊กก็โผล่มา!
บั๊กที่ไม่ว่าจะทํายังไงก็ไม่เกิดขึ้นอีก ตอนนี้ปรากฏขึ้นมาอีกครั้งแล้ว ครั้งนี้ปรากฏ
ขึ้นมาอย่างเป็นธรรมชาติ ราวกับว่ามันอยู่ตรงนี้มาตลอด ดูเหมือนว่าปัญหาจะไม่ได้อยู่ที่ผู้อํานวยการถัง แต่อยู่ที่สถานที่งั้นเหรอ เหยียนฉีเงียบไป ความคิดนี้ดูงมงายเกินไปและขัดกับมุมมองต่อโลกของเขา แต่ความจริงก็ปรากฏอยู่ตรงหน้า บั๊กที่เห็นไม่ใช่เรื่องโกหก…
เขากดปิดเกมเงียบๆ จากนั้นก็โทรหาหัวหน้าทีมพัฒนาและหัวหน้าทีมทดสอบของ
บริษัท
“ทั้งสองคนรีบมาตามโลเคชันที่ส่งให้ตอนนี้เลย!
“เออใช่ เอาโน้ตบุ๊กมาด้วยนะ”
…
ห้าโมงเย็น
หลี่หย่าต๋าหาวและกําลังจะลุกไปเข้าห้องน้ํา
ถ้าอยู่เถิงต๋า เธอคงกลับบ้านไปแล้ว แต่เพื่อที่จะปิดบังตัวตนได้ดีขึ้น แพลตฟอร์มเจาลู่ไม่สามารถทําแบบเดียวกันเถิง
ต๋าได้ เวลาเลิกงานจึงเลื่อนไปเป็นหกโมงถึงหนึ่งทุ่ม ถึงเวลาเลิกงานจะดูไม่ปกติเท่าไหร่ในบรรดาบริษัทเกม แต่อย่างน้อยก็ไม่ชัดเจน
จนเกินไป ทันทีที่เดินไปถึงประตู เธอก็ได้ยินเสียงคนคุยกันที่ทางเดินด้านนอก
“จริงด้วย! หาบั๊กอยู่ที่นี่สองชั่วโมง เจอบั๊กเยอะกว่าหาที่บริษัทสองวันอีก!”
“เอ๊ะ บั๊กนี้เคยโผล่มาสัปดาห์ก่อน แต่ไม่เคยโผล่อีก ในที่สุดมันก็โผล่มาอีกแล้ว”
“ไม่ต้องรบีแก้ตอนนี้ก็ได้ จดสาเหตุที่เกิดบั๊กก่อน แล้วเดี๋ยวค่อยกลับไปแก้”
“รู้แล้ว จดอยู่” หลี่หย่าต๋ารู
