เนียมของเถิงต๋า กรณีนี้ให้เรียกว่า ‘ผู้อํานวยการถัง’ ซึ่ง หมายความว่าถังอี้ซู่เป็น CEO ของบริษัทในนาม แต่ในทางปฏิบัติเป็นตัวแทนที่บอส เผยส่งมาดูแลกิจการแทน ถังอี้ซู่รีบตอบด้วยความตกใจ “อะไรนะคะ หนูยังจําไม่ได้เลย…” หลี่หย่าต๋าพูดขึ้น “ไม่เป็นไร จําไม่ได้ก็ไม่เป็นไร เขาเกรงใจน้องอยู่แล้ว ไม่ต้อง
กลัว ไปพบแขกที่ห้องรับรองเถอะ อย่าปล่อยให้เขารอนาน” ถังอี้ซู่ลังเลเล็กน้อยก่อนจะลุกขึ้นแล้วเดินไปพบกตัวแทนของบริษัทเกมด้วยความ
หวั่นวิตก
…
พนักงานยกชามาเสิร์ฟในหอ้งรับรอง ถังอี้ซู่นั่งอยู่บนโซฟา พยายามบังคับตัวเองนั่งตัวตรงให้มมีาดของผู้ดูแลกิจการ คนที่นั่งตรงข้ามกับเธอเริ่มหัวล้านเล็กน้อย ดูเหมือนจะอายุสามสิบกว่าๆ เขามีออ
ร่า ‘มั่นใจในตัวเองสูง’ รอบตัว ทําให้ถังอี้ซู่รู้สึกประหม่าเล็กน้อยโดยไม่รู้ตัว ทําไมถึงประหม่าน่ะเหรอ
อาจเพราะออร่าแบบนี้ไม่เข้ากับออร่าของเถิงต๋า!
ไม่ว่าจะประสบความสําเร็จมาแล้วกี่ครั้ง พนักงานของเถิงต๋าก็จะถ่อมตัวอยู่เสมอ เพราะไม่ว่าคนนั้นจะเก่งกาจและมีผลงานโดดเด่นขนาดไหน ตราบใดที่คิดว่ามีบอส เผยอยู่เหนือกว่า พวกเขาก็ย่อมถ่อมตัวกันเป็นธรรมดา ถังอี้ซู่พยายามแสดงความเคารพอย่างเต็มที่แม้ออร่าจะแตกต่างกัน เพราะเธอไม่
สามารถปฏิเสธใครเพราะความประทบัใจแรกพบติดลบได้
“สวัสดีครับผู้อํานวยการถัง ยินดีที่ได้รู้จักนะครับ เรียกผมว่าหัวหน้าหลิวก็ได้ ครับ
“ช่วงนี้บอสของเรายุ่งมาก เพราะ
