ลง เผยเชียนมองดูเลขชั้นที่เปลี่ยนไปเรื่อยๆ ด้วยความเบื่อหน่าย ไม่รู้ทําไมรอยยิ้ม
สุดท้ายของหูเสี่ยนปินถงึยังติดอยู่ในใจ สลัดยังไงก็ไม่ออก
“เอ๊ะ
“มันทะแม่งๆ แฮะ” ประตูลิฟต์เปิดออกพร้อมเสียงดังติ๊ง ทันใดไหนเผยเชียนก็ตระหนักว่ารอยยิ้มของ
หูเสี่ยนปินดูมีความนัยบางอย่าง!
รอยยิ้มนั้นไม่ใช่รอยยิ้มสุขใจท่ีได้ไปเที่ยว อย่างน้อยก็ไม่ใช่ทั้งหมด มีอารมณ์ซับซ้อนอย่างอื่นซ่อนอยู่!
แต่มันคืออะไรล่ะ… รีบออกไปเที่ยวแบบนั้น แถมยังขอให้หวงซื่อปั๋วไปเที่ยวเป็นเพื่อน…
เผยเชียนเดินออกจากลิฟต์ ทันใดนั้นเขาก็คิดออก
“ให้ตายเถอะ! หูเสี่ยนปินเดี๋ยวนี้เก่งขนาดกล้าโกหกฉันแล้วงั้นเหรอ! “แกกับหวงซื่อปั๋วทํางานหนักจนรอไม่ไหวที่จะได้ไปเที่ยวงั้นเหรอ เห็นได้ชัดว่า เพราะพวกแกกลัวเปาซว่ีคิดบัญชีแค้นต่างหาก!” ถ้าเป็นเมื่อก่อนเผยเชียนก็ไม่เอะใจอะไร แต่หลังจากตบตีกับพนักงานมานาน เขา
ก็รู้สึกทันทีว่ามีบางอย่างแปลกๆ เห็นได้ชัดว่าหลังจากเปาซวี่ตัดสินใจระเบิดตัวตายส่งทุกคนไปลงนรกด้วยกัน เขา ก็เริ่มวางแผนตั้งกิจการที่เกี่ยวกับการท่องเที่ยวโดยเฉพาะ พอก่อตั้งเสร็จ สองคนแรก ที่ต้องชดใช้กรรมต้องเปน็หูเสี่ยนปินกับหวงซื่อปั๋วแน่นอน หูเสี่ยนปินเพิ่งได้เป็นพนักงานดีเด่นอันดับสอง ตามกฎเขาต้องไปทริปพักร้อน ส่วนหวงซื่อป๋ัวเป็นคนที่เปาซวี่มี ‘ความแค้นส่วนตัว’ แน่นอนว่าต้องเป็นชื่อแรกใน บัญชีหนังหมาของเปาซว่ีชัวร์ เพราะงั้นสองคนนี้จึงรีบ
