หูเสี่ยนปินกระแอมกระไออย่างกระอักกระอ่วน “อะแฮ่มๆ ผมเหนื่อยกับการ
ทํางานมากครับบอสเผย เลยอยากไปเที่ยวพักผ่อนเร็วๆ
“ผมกับพี่หวงไม่ชอบไปต่างประเทศ ในประเทศมีที่เที่ยวดีๆ ที่เราไม่เคยไปอีก เยอะมาก รอบนี้เลยตัดสินใจเที่ยวในประเทศกันครับ” เผยเชียนไม่ได้ใส่ใจอะไรมาก เพราะทริปนี้ปล่อยให้พนักงานเลือกที่เที่ยวเอง ขอ
แค่ไปให้ครบตามระยะเวลาที่กําหนด อยากจะไปไหนก็เลือกกันได้เลย ขอแค่ในหนึ่งเดือนนี้ไปเที่ยวกันจริงๆ ไม่ได้นอนหมกตัวหรือเล่นเกมอยู่ใน
โรงแรมทั้งวันก็พอแล้ว ในเมื่อหูเสี่ยนปินเหนื่อยกับงานและรอไม่ไหวที่จะได้ไปเที่ยว เผยเชียนก็ไม่มี
เหตุผลอะไรที่จะห้ามเขา ส่วนจะเที่ยวในประเทศหรือต่างประเทศ… ก็ไม่ได้สําคัญอะไร เพราะก็ขึ้นอยู่กับ
ความชอบของแต่ละคน เผยเชียนพยักหน้า “โอเค พวกคุณไปกันเถอะ เดินทางปลอดภัย เที่ยวให้สนุก
นะ”
“ครับบอสเผย สวัสดีครับ!” หูเสี่ยนปินลากกระเป๋าเดินทางจากไป หลังมองหูเสี่ยนปินเดินจากไป เผยเชียนก็เดินเข้าไปกดลิฟต์ในอาคารอย่างพึง
พอใจ
ทุกครั้งที่เปาซวี่ได้ไปเที่ยว เขามักทําหน้าอมทุกข์ ทําให้ทุกคนคิดว่าการท่องเที่ยว
เป็นสิ่งที่ทรมานมากโดยไม่รู้ตัว ปกติแล้วต้องเบิกบานใจที่ได้ไปเที่ยวแบบหเูสี่ยนปินสิ!
ต่อไปเขาต้องส่งเสริมวัฒนธรรม ‘การท่องเที่ยวอย่างมีความสุข’ ภายในบริษัทให้
มากขึ้น เพื่อที่ทุกคนจะได้รักการท่องเที่ยวและรู้สึกอยากออกไปท่องโลก เขากดปุ่มชั้นสิบหก ประตูลิฟต์ปิด
