ือกเพื่อนไปด้วยได้หนึ่งคน คิดไว้รึยังว่าจะเลือกใคร” หูเสี่ยนปินมัวแต่สุขใจที่ไม่โดนเฉดหัวออกจากตําแหน่ง เรื่องจะพาใครไปเที่ยว
ด้วยไม่ได้อยู่ในหัวของเขาเลย
ตัวเลือกแรกที่แวบเข้ามาคือหมิ่งจิ้งเชา แต่หมิ่งจิ้งเชาต้องดูแลงานประจําวันของ GOG มีงานต้องทําเยอะ แถมตัวเขาเองก็ต้องไปเที่ยว เพราะงั้นก็ต้องฝากงานหลายๆ อย่างในฝ่ายเกมให้หมิ่งจ้ิงเชาช่วยดูแล ถ้าหัวหน้าสองคนออกไปเที่ยวเล่นด้วยกันแล้วมีอะไรเกิดข้ึนในฝ่ายเกมจะทํายังไง เพราะงั้นหูเสี่ยนปินจึงไม่รู้จะเลือกใคร หวงซื่อปั๋วกระแอมกระไอ “ถ้าไม่มีใครเหมาะ เอาเป็นพี่เปาไหมล่ะครับ!” หูเสี่ยนปินผงะไป “หา? แต่พี่เปาเพิ่งจะได้อันดับหนึ่งไปนะครับ” หวงซื่อปั๋วถามกลับ “มีกฎห้ามพนักงานดีเด่นอันดับหนึ่งไปเที่ยวด้วยเหรอครับ
“แถมพี่เปาก็ทําผลงานไว้ตั้งเยอะ ได้ทุนตามฝันไปแล้วให้ไปออกทริปต่อก็ถือว่า สมเหตุสมผลนะครับ” ทุกคนอึ้งไป ทําแบบนั้นได้ด้วยเหรอ แต่พอคิดดูอีกทีก็สมเหตุสมผล!
คนที่พาไปเที่ยวด้วยจะเป็นใครก็ได้ กฎไม่ได้มีข้อจํากัดเรื่องนี้ ในเมื่อเป็นแบบนั้น ทําไมจะเป็นพี่เปาไม่ได้ เปาซวี่ที่ถือถ้วยรางวัลอยู่หันมองหวงซื่อปั๋วอย่างไม่เชื่อสายตาตัวเอง เขาโมโหมาก
ที่ในมือดันเป็นถ้วยรางวัล ไม่ใช่มีด ไอ้คนใจหมา!
เวรเหอะ สภาพนี้แล้วยังจะให้ฉันไปเที่ยวด้วยอีกเหรอ แก้แค้น นี่คือการแก้แค้นชัดๆ! เปาซวี่ยังจําตอนที่หวงซื่อปั๋วได้อันดบัสองและขอให้เขาไปเที่ยวด้วยได้
