บทที่ 25 หงยวิ๋น สะท้านวิญญาณ
แสงสมบัติระเบิดออกดังคลื่นยักษ์ถาโถมในชั่วพริบตา ฉีกกระชากค่ายกลที่เซียนหญิงชิงเฉินวางไว้จนขาดวิ่น แล้วซัดกลืนลวี่หยาง หลิวซิ่น และเฉินซิ่นอันจนมิด
หลิวซิ่นเป็นคนแรกที่กรีดร้องออกมา ด้วยต้องใช้พลังไปเกือบหมดสิ้นในการรับมือลวี่หยาง ไม่เพียงเรียกใช้วิญญาณธงซ้ำแล้วซ้ำเล่า ยังต้องอัญเชิญเฉินซิ่นอันออกมาอีก จึงไม่มีพลังหลงเหลือพอจะต้านแรงปะทะของการระเบิดได้ ร่างถูกเผาไหม้ในชั่วขณะ ก่อนจะกลายเป็นเถ้าถ่าน ธงหมื่นวิญญาณในมือก็พลันตกลงสู่กลางอากาศ
“สมกับเป็นศิษย์ของนิกายศักดิ์สิทธิ์ข้า…”
หลิวซิ่นดับสูญ แม้เฉินซิ่นอันยังพอมีพลังเหลืออยู่บ้าง แต่ก็ไม่อาจคงสภาพตนเองได้อีก ทำได้เพียงทอดถอนใจ แล้วค่อย ๆ สลายร่างไปตามสายลม
ส่วนลวี่หยางนั้นถูกแสงสมบัติกลืนไปโดยตรง กลายเป็นความว่างเปล่า
ช่วงเวลาผ่านไปเนิ่นนาน แสงสมบัติที่พลุ่งพล่านจึงค่อย ๆ สงบลง เผยให้เห็นร่างของเซียวสือเยี่ยที่ยังคงยืนอยู่ ใบหน้าเต็มไปด้วยความปลื้มปีติอันแรงกล้า
“ข้าชนะแล้ว!”
เซียวสือเยี่ยระเบิดเสียงหัวเราะด้วยความยินดี เพราะแม้การระเบิดของสมบัติวิญญาณจะเป็นไม้ตายของเขา ทว่าโดยแท้จริงแล้วก็มีข้อจำกัดมากมาย ง่ายยิ่งนักที่จะถูกผู้คนหลบเลี่ยงได้
หากต้องการใช้ไม้ตายนี้สังหารศัตรู สิ่งแรกที่จำเป็นคือต้องจำกัดพื้นที่ต่อสู้ เพื่อให้แน่ใจว่าจะโจมตีได้ถูกเป้าหมาย
ประการต่อมา พลังระเบิดไม่อาจรวมศูนย์ได้ แม้มีข
