ยเชียนพยักหน้า “โอเคครับ” ดูเหมือนว่าผู้ขายจะอยากขายมากจริงๆ เหมือนที่นายหน้าบอกไว้ก่อนหน้านี้ว่าเขา
ร้อนเงินมาก
…
หลังจากกลับมาถึงสํานักงานของนายหน้า เผยเชียนก็นั่งเล่นมือถืออยู่พักหนึ่งและ
ดื่มชาหมดไปสองถว้ย ผู้ขายก็มาถึง
“สวัสดีครับ สวัสดี พี่แซ่เชอ ชื่อเชอหรง ให้พี่เรียกน้องว่าอะไรดีครับ” ผู้ขายยิ้ม แย้มแจ่มใส บ้านหลังนี้ปล่อยขายมาได้สักพักแล้ว วันนี้เขาได้ยินว่ามีคนสนใจซื้อ แถมจะ จ่ายเงินสดเต็มจํานวนด้วย ตรงกับความต้องการของเขาทุกอย่าง เพราะงั้นเขาจึงมี ความสุขมาก ผู้ซื้อที่อยู่ตรงหน้าเขาตอนนี้สวมชุดลําลองและดูยังเด็กมาก น่าจะยังเรียน มหาวิทยาลัยอยู่ แปลกเหมือนกันที่มีเด็กหนุ่มควักเงินสดจ่ายเต็มจํานวน สงสัยพ่อแม่ จะกระเป๋าหนัก แต่อากาศร้อนแบบนี้ก็ยังสวมแมสก์อยู่ เจอหน้ากันก็ไม่ยอมถอด ไม่รู้ว่าทําไม แต่เชอหรงก็ไม่ได้ถามอะไรมาก เขาเป็นนักธุรกิจ โดยธรรมชาติแล้วเขาจะไม่
ละลาบละล้วงมากเกินไป เผยเชียนไล่สายตามองเชอหรง อีกฝ่ายอายุประมาณสี่สิบกว่าแล้ว แต่ยังดูแล รูปร่างเป็นอย่างดี เห็นกล้ามอกและกล้ามแขนได้ชัดเจนผ่านเสื้อโปโล ดูเป็นคน แข็งแรงมากทีเดียว
เขาตรวจสอบซ้ําอีกครั้งเพ่ือยืนยันว่าไม่เคยเจออีกฝ่ายมาก่อน ก่อนหน้านี้เผยเชียนแอบกงัวล จิงโจวไม่ใช่เมืองเล็กแต่ก็ไม่ได้ใหญ่ขนาดนั้น นักลงทุนทั้งหมดในจิงโจวรวมตัวกันเป็นวงเล็กๆ รอบบอสหลี่ นักลงทุนพวกนี้
ลงทุนทุกสิ่งทุกอย่าง ไม่ใช่เรื่องแป
