บทที่ 23 ธงหมื่นวิญญาณปราณแรกเริ่มบรรพกาล
เหนือทะเลเมฆา หลิวซิ่นเป็นฝ่ายเอ่ยเสียงอ่อนลงอย่างยอมจำนน “หากสองศิษย์น้องยอมแปรเปลี่ยนอาวุธเป็นหยกเจียระไนกับข้า ข้ายินดีมอบคัมภีร์เต๋าชั้นเลิศให้หนึ่งเล่ม”
“ถึงขั้นนี้แล้ว? เจ้าไม่เห็นว่านี่เป็นเรื่องน่าขันหรือ”
ลวี่หยางหัวเราะพลางกล่าว “ศิษย์พี่หลิว พวกเราล้วนเป็นศิษย์ของนิกายศักดิ์สิทธิ์ ยังต้องเสแสร้งอีกหรือ? ณ เวลานี้ เจ้าเองต่างหากที่เป็นฝ่ายมิอาจอยู่ร่วมฟ้ากับพวกเราได้อีก”
“……”
หลิวซิ่นมิได้ตอบคำใด เพียงแต่สีหน้ากลับเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึมลงทันใด
เพราะลวี่หยางพูดถูกแล้ว ณ เวลานี้ ผู้ที่ไม่ประสงค์จะประนีประนอม มิใช่ลวี่หยางหรือเซียวสือเยี่ย หากแต่เป็นหลิวซิ่นกับเซียนหญิงชิงเฉินเสียเอง
เหตุผลก็เรียบง่ายนัก…กฎของนิกายศักดิ์สิทธิ์
“แม้ว่า ตราบใดที่ไม่มีใครพบเห็น กฎก็เสมือนไม่มีตัวตน แต่หากเมื่อใดถูกพบเห็นเข้า กฎนั้นย่อมจะกลายเป็นของจริงโดยสมบูรณ์…”
ลวี่หยางหัวเราะเย็น กล่าวเสียงเรียบว่า “คนเช่นพวกเจ้า เกรงว่าจะมิใช่ครั้งแรกที่ลอบซุ่มดักปล้นชิงทรัพย์ของศิษย์พี่น้องในนิกาย เพียงแต่ที่ผ่านมายังไม่มีผู้ใดล่วงรู้เท่านั้น ทว่าครานี้…ตราบใดที่ข้ารอดออกไป แล้วไปแจ้งความต่อหอลงทัณฑ์ไ ความจริงย่อมกระจ่างชัด ศิษย์พี่หลิว เจ้าคงแทบไม่เหลือหนทางรอดแล้ว”
“ศิษย์น้องกล่าวล้อเล่นเกินไปแล้ว”
หลิวซิ่นมุมปากกระตุกเบาๆ สีหน้าเริ่มค้างแข็ง “ระหว่างเรา ยังอาจลงน
