บทที่ 22 อานุภาพแห่งแสงโลหิต
ท้ายที่สุด ลวี่หยางก็นึกออกจนได้
“ข้าไปไม่ได้!”
ไม่ใช่เพราะคำพูดสุดท้ายของเซียวสือเยี่ยที่ทำให้สะเทือนใจ ทว่ากลับเป็นเพราะเขาฉับพลันตระหนักถึงบางสิ่งที่ชวนให้ขนลุกซู่
“พูดกันตามจริง…เหตุใดข้าจึงต้องตามเซียวสือเยี่ยออกมาแต่แรก?”
“ข้าควรไปหาเจ้าจ้าวซวี่เหอเป็นอันดับแรกต่างหาก เพื่อรับ ‘คัมภีร์เก้าแปรมังกร’ ครึ่งเล่มที่เหลือของเคล็ดวิชาปราณแท้ชั้นสามในชาติก่อนนั้น”
แต่ผลลัพธ์กลับเป็นเช่นใด?
กลับเลือกตามเซียวสือเยี่ยไปที่สระกุศล เพียงเพราะความอยากรู้เพียงเล็กน้อย?
ต้องเข้าใจก่อนว่า…รางวัลใหญ่ของสระกุศลนั้นสุ่มได้ปีละเพียงหนึ่งครั้ง ทว่าตนเองกลับใช้สิทธิ์ไปตั้งแต่ก่อนหน้านี้แล้ว การติดตามไปจึงไม่มีประโยชน์ใดเลย
เรื่องที่ไม่มีผลประโยชน์ต่อตน ข้ากลับยินยอมลงมือทำ?
นี่มันไม่สมเหตุสมผล!
ชั่วพริบตานั้น ลวี่หยางพลันรู้สึกราวกับถูกน้ำเย็นจัดสาดรดจากเบื้องบน มือเท้าเย็นเฉียบถึงขีดสุด“ใครกัน…กำลังแทรกแซงความคิดของข้า?”
“ไม่ถูกต้อง…”
เมื่อคิดถึงจุดนี้ได้ ลวี่หยางก็ราวกับม่านหมอกในใจสลายหายไปในพริบตา
เหตุใดข้าจึงยินดีตามเซียวสือเยี่ยไปสระกุศล?ก็เพราะเซียวสือเยี่ยต้องการตัวข้า! มิเช่นนั้นตอนนี้ คนที่ถูกศัตรูแข็งแกร่งไล่ล่าคงมีเพียงเขาผู้เดียว!
แต่เวลานี้ เขากลับมีข้า…เป็นกำลังเสริมอีกหนึ่ง!
หากจะกล่าวว่าเซียวสือเยี่ยเป็นผู้ถูกสวรรค์อำนวยพร ฟ้าดินเปิดทางแล้วไซร้…ข้าก็เปร
