ห้ทางเลือกสามทางกับร้านพวกนี้ คือเซ็นสัญญาระยะยาวในราคาปัจจุบัน
และให้เช่าเป็นเวลาสิบปี หรือให้เราซื้อในราคาสูงจากราคาตลาด 50% ถ้าไม่ยอมเลย
สักทางเราก็ข้ามพวกเขาไปเลย
“คิดจะหาผลประโยชน์จากพวกเราเหรอ ฝันไปเถอะ!”
ถึงจะใช้ชื่อว่าไซเบอร์พังก์ฟู้ดสตรีตแต่ก็มีระยะทางยาวกว่าฟู้ดสตรีตส่วนใหญ่
ระยะทางหนึ่งถึงสองกิโลเมตรไม่ใช่ระยะทางที่จะเป็นทางตรงยาวไปจนสุดสายได้
อย่างน้อยต้องมีทางแยกเล็กใหญ่สักหกเจ็ดแยกระหว่างทาง
ถ้าร้านไหนไม่ให้ความร่วมมือ เหลียงชิงฟานก็จะซื้อร้านในละแวกข้างๆ และใช้
วิธีการบางอย่างให้นักท่องเที่ยวเดินอ้อมหนีร้านเหล่านี้
ตัวอย่างเช่น ทําแผนที่แนะนําให้นักท่องเที่ยวเดินตามเส้นทางเฉพาะ หรือทําป้าย
และสัญลักษณ์นําทางแบบเดียวกันให้กับร้านของเถิงต๋า
ร้านที่เซ็นสัญญากับเถิงต๋าจะตกแต่งและออกแบบโดยใช้แผนเดียวกัน มองปราด
เดียวก็เห็นสไตล์การตกแต่งได้ชัดเจน ร้านอื่นๆ ลอกเลียนแบบได้ยาก
นอกจากนั้นนักท่องเที่ยวมักจะรังเกียจ ‘ร้านปลอม’ ที่พยายามเลียนแบบร้านดัง
ตราบใดที่เถิงต๋าบอกพวกเขาว่าร้านไหนไม่ได้เป็นของตลาดร้านข้างทาง นักท่องเที่ยว
ส่วนใหญ่ก็จะไม่เข้าไปใช้บริการ
ร้านเหล่านี้ย่อมฉกฉวยผลประโยชน์จากเถิงต๋าไม่ได้ง่ายๆ
ดังนั้นร้านที่ไม่ยอมร่วมมือกับเถิงต๋าก็จะไม่ได้อะไรเลยในท้ายที่สุด
ถึงพวกเขาจะเป็นคนดําเนินธุรกิจ แต่ร้านในตลาดเป็นร้านดังจากทั่วประเทศ
เจ้าของร้านเดิมพวกนี้จะสู้ได้เหรอ
เ
