หลียงชิงฟานต้องบอกเจ้าของร้านเหล่านี้ให้ชัดเจนว่า เถิงต๋าจะไม่มีทางยอมโดน
เอาเปรียบ อย่าคิดจะลองดี
ไม่อย่างนั้นพวกเขาก็จะมาโวยวายขอขึ้นค่าเช่าหรือเปลี่ยนสัญญาไม่จบไม่สิ้น
ส่วนเรื่องซื้อหรือเช่าถึงราคาจะเท่าๆ กันแต่ก็มีข้อแตกต่างที่ยิ่งใหญ่อยู่
ในฐานะเมืองอันดับสอง ร้านส่วนใหญ่ในจิงโจวมีอัตราค่าเช่าต่อราคาขายอยู่ที่
1:300 หรือก็คือร้านที่ค่าเช่าสองพันจะมีราคาอยู่ที่หกแสน
ถ้าขายได้หกแสนก็เท่ากับต้องปล่อยเช่าสามร้อยเดือนหรือเกือบสามสิบปีถึงจะได้
เงินเท่ากัน
ด้วยราคาที่เสนอเพิ่มให้จากราคาตลาด 50% ค่าเช่ารายเดือนจะเพิ่มจากสองพัน
ไปเป็นสามพัน แต่ราคาขายจะเพิ่มจากหกแสนไปเป็นเก้าแสน
สองตัวเลขนี้ดูแตกต่างกันมาก
ได้ค่าเช่าเพิ่มเดือนละหนึ่งพันหยวนดูไม่มากเท่าไหร่ แต่ด้วยราคาขายที่เพิ่มขึ้น
พวกเขาจะได้เงินสามแสนหยวนเพิ่มทันที ยิ่งราคาขายสูงเท่าไหร่เงินที่ได้เพิ่มก็จะยิ่ง
เยอะ
เงินก้อนโตขนาดนี้เอาไปลงทุนหรือจัดการอะไรได้ทันที แรงกระตุ้นจึงมากกว่า
เจ้าของร้านส่วนใหญ่บนถนนเส้นนี้ไม่ได้มีเงินถุงเงินถัง สําหรับพวกเขาแล้วเงิน
สองสามแสนถือเป็นแรงกระตุ้นที่ยากจะต้านทานได้
นอกจากนั้นร้านในละแวกนี้ยังขายได้ยากมาก ถึงจะหาคนมาเช่าได้แต่ก็แทบไม่มี
ใครยอมควักเงินหลักแสนซื้อ
ถ้าปล่อยโอกาสนี้หลุดมือไป พวกเขาก็อาจขายในราคาสูงแบบนี้ไม่ได้อีก
แน่นอนว่าการขายย่อมมีความเสี่ยง ถ้ามูลค่าของร้านเพิ่มสูงกว่า 50% ในสิบ
