บทที่ 18 วิธีใช้คัมภีร์ร้อยชาติให้ถูกต้อง
“ถ้ำบำเพ็ญของคนรุ่นก่อนรึ?”
หลังฟังคำชักชวนของจ้าวซวี่เหอ ลวี่หยางก็ส่ายศีรษะ“ศิษย์พี่ให้เกียรติชักชวน ศิษย์น้องรู้สึกซาบซึ้งนัก ทว่าวิชาเทพของข้ายังอ่อนด้อย บัดนี้มีใจมุ่งมั่นจะบำเพ็ญเพียรแต่เพียงอย่างเดียว”
“โอ้?” จ้าวซวี่เหอได้ยินดังนั้น ดวงตาก็หรี่ลงเล็กน้อย “เจ้าหมายความว่า…ไม่ไว้วางใจข้า?”
“ศิษย์พี่คิดมากไปแล้ว เพียงแต่ข้าบัดนี้ยังไม่ได้ฝึกวิชาเทพใดเลย ไร้ซึ่งความสามารถต่อกร ต่อให้ติดตามท่านออกไปก็คงมีแต่จะถ่วงให้ลำบาก”
เหตุผลของลวี่หยางสมเหตุสมผล
เพราะเขาเพิ่งเข้าสำนักได้ไม่นานก็เริ่มเก็งกำไรหุ่นกระบอกตายแทนแม้กระทั่งเคล็ดวิชาบำเพ็ญในหอเก็บคัมภีร์ยังเอาไปใช้เป็นหลักทรัพย์ค้ำประกันการกู้ทั้งหมดนี้จ้าวซวี่เหอก็รู้ดีอยู่แล้ว
“…เช่นนั้นก็ช่างเถิด”
จ้าวซวี่เหอส่ายหน้า สีหน้ากลับเย็นชาอย่างเห็นได้ชัด ยามนี้เอง ที่ภายในใจของเขาก็ก่อตัวเป็นเจตนาฆ่าถึงอย่างไรเขาก็ขาดทุนยับเยินถึงขั้นไร้แม้แต่กางเกงติดตัว ขณะที่ลวี่หยางกลับยังสามารถกอบโกยกำไรก่อนชิงถอนตัวไปก่อนหน้าอย่างลอยนวล
เรื่องเช่นนี้…เขาจะยอมรับได้อย่างไร?
สำคัญกว่านั้นก็คือแต้มคุณูปการที่ลวี่หยางหามาได้ ล้วนมีต้นทุนมาจากการกู้ยืมจากเขาทั้งสิ้น หากคิดแบบกล้อมแกล้มเสียหน่อย ก็เท่ากับว่าเงินพวกนั้น…ควรจะเป็นของเขาทั้งหมดต่างหาก!
“ก็ช่างเถิด…เก็บไว้กับเจ้าก่อนก็แล้วกัน…”
จ้าวซวี่เหอแค่นหัวเ
