ช้แต้มคุณูปการแลกโอสถชำระล้างมาแก้ไขจนหมดสิ้นแล้ว
เรื่องนี้พิสูจน์ได้ชัดเจนว่า โรคที่รักษาไม่หายร้ายแรงที่สุดในชีวิตคน…ก็คือโรคยากจน!
ชาติแรกนั้นอวี้ซู่เจินถึงได้ถูกโรคบุรุษของตัวเองคร่าชีวิตไป สุดท้ายต้นเหตุ…ก็ไม่พ้นคำว่าไม่มีเงิน
สำหรับคอขวดในช่วงกลาง เดิมเขายังอยากลองใช้ปราณแท้บรรพกาลดูว่าจะทะลวงผ่านได้หรือไม่ ทว่าน่าเสียดาย ไม่รู้ว่าเป็นเพราะปริมาณไม่พอหรืออย่างไร ผลลัพธ์จึงแทบไม่ต่างจากการไม่ได้ทำ
จากเรื่องนี้ก็เห็นชัดว่า ที่หลิวซิ่นเคยโกงคนตายมาก่อนนั้น…คนที่ตายเพราะมันคงไม่ใช่แค่เขาคนเดียวแน่นอน
ส่วนเรื่องที่ว่า“ไม่เคยฝึกฝนวิชาเทพ”ก็เป็นแค่คำลวงที่เอาไว้หลอกจ้าวซวี่เหอเท่านั้น
ในอดีตชาติ เขาต้องพึ่งการวางค่ายกลลอบโจมตี ถึงจะอาศัยช่วงที่จ้าวซวี่เหอหมดแรงเกือบหมดลมกดมันไว้ได้อย่างยากลำบาก แต่ในชาติภพนี้…เขาไม่จำเป็นต้องยุ่งยากขนาดนั้นอีกต่อไปแล้ว
ต่อให้ต้องเผชิญหน้าตรงๆ เขาก็ยังมีความมั่นใจว่าจะหลบหนีได้แน่!
“ศิษย์พี่หวัง พักนี้เป็นอย่างไรบ้าง?”
เมื่อมาถึงหอเก็บคัมภีร์ลวี่หยางก็ควักน้ำเต้าสุราออกมาหนึ่งลูกด้วยความคล่องแคล่ว ก่อนจะยิ้มกล่าวว่า “สุราดอกไม้เมามายชั้นเลิศ ข้าเตรียมไว้ให้ท่านโดยเฉพาะเลยนะ…ศิษย์พี่”
“…เจ้าหนูนี่อีกแล้วรึ!”
หน้าประตูหอเก็บคัมภีร์หวังไป่หรงผู้มีใบหน้าเหี่ยวย่นเผยแววตากระตุกเล็กน้อยเมื่อได้ยิน พลางพึมพำด้วยความรู้สึกหลากหลายว่า “สุราดอกไม้เมามายหนึ่งลู
