บทที่ 15 ตกปลา
“ใครบอกกับเจ้าว่าข้าตกลงด้วย? เอาไว้ชาติหน้าค่อยว่ากัน!”
“เมื่อมีคัมภีร์ร้อยชาติอยู่ อย่างมากชาตินี้ข้าเอาแค่คัมภีร์หมื่นราชควบมังกรก็พอ อีกชาติค่อยเอาคัมภีร์เก้าแปรมังกรอย่างไรเสียก็ล้วนเป็นของข้า!”
ตั้งแต่แรก ลวี่หยางก็ไม่เคยเชื่อใจจ้าวซวี่เหอเลยแม้แต่น้อย
เรื่องจะแบ่งปันคัมภีร์เต๋าอะไรนั่น ก็แค่ข้ออ้างชั่วคราว ลวี่หยางมั่นใจว่า ขอเพียงจ้าวซวี่เหอหนีรอดจากหายนะไปได้ วันข้างหน้าอีกฝ่ายย่อมหาทางฆ่าตนแน่
แต่ปัญหาคือจ้าวซวี่เหอนั้นแข็งแกร่งกว่า ลวี่หยางไม่มีความมั่นใจว่าจะสามารถฆ่ามันให้สิ้นซากเพื่อปิดเส้นทางหายนะโดยสิ้นเชิงได้ แม้จะสู้ตาย คนที่ตายก็อาจเป็นตน
ยิ่งไปกว่านั้น หนี้ก็กำลังจะครบกำหนด แต่เขาย่อมไม่มีปัญญาชำระคืน ชาตินี้เวลาที่เหลืออยู่จึงแทบจะหมดสิ้น ครั้นคัมภีร์เต๋าเพิ่งตกถึงมือ ลวี่หยางก็เลือกจะระเบิดตนเองอย่างเฉียบขาด
…………………..
ท่านระเบิดตัวเองอย่างห้าวหาญ สิ้นชีพ
จำนวนหน้าที่เหลืออยู่ของคัมภีร์ร้อยชาติ: 97
เมื่อเริ่มต้นชีวิตใหม่อีกครั้ง ท่านสามารถเลือกเก็บผลลัพธ์หนึ่งอย่างจากชาติที่ผ่านมา:
หนึ่ง: สมบัติ
สอง: ระดับพลัง
สาม: อายุขัย
สี่: ละทิ้งผลเก็บเกี่ยวทั้งหมด ตามประสบการณ์ในชาติภพก่อนหน้าสุ่มปลุกพรสวรรค์หนึ่งอย่าง
“ผู้ที่ถูกเรียกชื่อจงเดินมาเบื้องหน้าข้า”
สติกลับคืนชัดเจน เสียงอันคุ้นชินและน่าชิงชังของหลิวซิ่นดังขึ้นบนแท่น ลวี่หยางหาได้ฟังไม่ เพียงกล่า
