วในใจว่า“ข้าเลือก…ระดับพลัง”
ตูม!
วินาทีถัดมา ลวี่หยางเพียงรู้สึกว่ากระแสลมปราณพลันพลุ่งพล่านขึ้นจากตันเถียน แล้วไหลทะลักไปทั่วแขนขาร่างกาย ราวกับกำลังดัดแปลงพลังชีวิต เลือดเนื้อ และจิตวิญญาณของเขาอย่างบ้าคลั่ง ทว่าเขากลับกัดฟันแน่น หมุนเวียนเคล็ดวิชาเก็บลมปราณที่ได้มาจากคนชุดดำทั้งสาม กักเก็บความเคลื่อนไหวทั้งหมดไว้ภายใต้ผิวหนัง
ครู่ต่อมา ลวี่หยางจึงได้ถอนหายใจออกมาเฮือกยาว
“ข้ากลับมาแล้ว!”
ระดับรวมลมปราณชั้นสี่ ขั้นกลาง!
เงยหน้าขึ้น มองไปยังหลิวซิ่นบนแท่นอีกครั้ง ลวี่หยางก็ไม่มีร่องรอยความหวาดหวั่นเหมือนครั้งแรกที่พบอีกแล้ว เวลานี้หลิวซิ่นก็เป็นเพียงผู้บำเพ็ญเพียรระดับรวมลมปราณชั้นหกเท่านั้น
เขาจะก้าวสู่ขั้นปลายได้ก็ต่อเมื่อเลือกศิษย์หนึ่งคนมาหลอมกลายเป็นปราณแท้บรรพกาลหนึ่งสายแล้วใช้ทะลวงคอขวดได้สำเร็จ ก่อนหน้านั้น ต่อให้ลวี่หยางยืนอยู่เบื้องหน้า เขาก็ยังมองเป็นเพียงคนธรรมดา
“แต่ก็ยังมีของขวัญที่เหนือคาด…”
เมื่อลวี่หยางเพ่งตรวจดูตันเถียน ก็พบว่าภายในกลับมีลมปราณสีขาวดั่งหมอกล่องลอยอยู่หนึ่งสาย ซึ่งก็คือปราณแท้บรรพกาลหนึ่งสายจากชาติที่แล้ว และในชาตินี้มันยังคงอยู่!
“ข้าเข้าใจแล้ว…คัมภีร์ร้อยชาติหาได้ย้อนกลับไปยังจุดยึดครั้งแรก หากแต่ย้อนกลับไปยังชาติที่ผ่านมาของข้า!”
นี่นับเป็นเรื่องที่ดีอย่างยิ่ง
เพราะสิ่งนี้หมายความว่า ไม่ว่าตนจะเลือกสมบัติ ระดับพลัง หรือแม้กระทั่งอายุขัยในแต่ละ
