บทที่ 14 โจรปล้นโจร
แสงกระบี่สว่างวาบ อสนีบาตคำรามกึกก้อง
เพียงชั่วอึดใจ ศีรษะของจ้าวซวี่เหอก็ถูกเด็ดด้วยแสงกระบี่ ทว่าไม่ทันให้ศีรษะร่วงถึงพื้น ร่างกายของเขาก็ระเบิดออกทันใด แปรเปลี่ยนเป็นโครงกระดูกเกลื่อนพื้น
“มิทราบว่าเป็นสหายร่วมนิกายท่านใด มาเฝ้ารอพบจ้าวผู้นี้ถึงที่นี่?”
หลังโครงกระดูกสลาย กลุ่มไอสีดำขุ่นสายหนึ่งก็พุ่งวูบออกไปไกลนับร้อยเมตร แล้วควบแน่นเป็นรูปจ้าวซวี่เหอขึ้นใหม่ สีหน้ายังหลงเหลือแววตื่นตระหนกอยู่เล็กน้อย
ทว่าไม่ทันที่เสียงของเขาจะขาดคำ แสงกระบี่ก็พุ่งติดดั่งเงาตามตัว
ฟึ่บ !
ในพริบตาถัดมา ศีรษะของจ้าวซวี่เหอก็ถูกเด็ดอีกครั้ง ลอยลิ่วขึ้นสู่ฟากฟ้า กลับกลายเป็นเศษกระดูกเกลื่อนฟ้า ไอสีดำล่าถอยไกลออกไปอีก ก่อนจะควบรวมร่างของเขาขึ้นใหม่
“ข้า…”
โครม!
“เจ้า…”
เปรี๊ยะ!
“พอแล้ว!”
แสงกระบี่นับสิบสายปกคลุมทั่วฟ้า ไล่สังหารจ้าวซวี่เหอต่อเนื่องกว่าร้อยกระบวน ก่อนที่เขาจะรวมพลังฝืนต้านไว้ได้อีกครา ฉวยจังหวะเล็กน้อยหลบหลีกแสงกระบี่พ้น
แม้จะเป็นเพียงชั่วอึดใจ แต่จ้าวซวี่เหอก็ฉวยโอกาสได้อย่างแม่นยำ สะบัดแขนเสื้อออกทันที กลุ่มหมอกโลหิตพวยพุ่งพลุ่งพล่านปกคลุมร่างกายอย่างสมบูรณ์ จากนั้นก็ดื่มกลืนโอสถติดต่อกันหลายเม็ด ฟื้นฟูบาดแผลและลมปราณอย่างเร่งร้อน ก่อนจะกวาดตามองไปรอบทิศ
“ลวี่หยาง…เป็นเจ้า!”
ดวงตาจ้าวซวี่เหอเปล่งประกายแหลมคม มองเพียงแวบเดียวก็จดจำได้ว่าแสงกระบี่ที่ฆ่าเขานับสิบคร
