แสงออกจากยอดเขาปะสานฟ้า
ทะเลเมฆเชื่อมฟ้าซึ่งเป็นที่ตั้งของนิกายศักดิ์สิทธิ์ กว้างใหญ่ไพศาลสุดสายตา เหล่าศิษย์เหินฟ้าบินอยู่ราวหนึ่งชั่วยามเต็ม ก่อนจะหยุดลง ณ ทะเลเมฆแห่งหนึ่ง
“ก็คือที่นี่”
จ้าวซวี่เหอเคลื่อนจิต พลังวิชาพัดทะเลเมฆให้แหวกออก เผยให้เห็นยอดเขายิ่งใหญ่สง่างามอยู่ท่ามกลางภูมิประเทศเลิศล้ำ ยอดเขานั้นดูราวกับมังกรเฒ่านอนขดตัว
“สถานที่นี้มีนามว่าเกาะพันหลง” จ้าวซวี่เหอเป็นฝ่ายแนะนำขึ้นก่อน “ข้าเคยตรวจสอบมาแล้ว เป็นถ้ำบำเพ็ญของศิษย์สายตรงในอดีตของนิกายเรา ผู้มีนามว่าพันหลงเจินเหริน ค่ายกลฮวงจุ้ยนอกถ้ำแห่งนี้ในอดีตเคยทรงพลังถึงระดับวางรากฐาน แต่หลายปีผ่านไป เส้นชีพจรปฐพีเหือดแห้ง ทำให้อานุภาพที่เหลืออยู่ยังไม่ถึงหนึ่งส่วนในสิบส่วนเดิม”
“ทุกท่าน เชิญร่วมฝ่าค่ายกลไปกับข้า”
สิ้นคำกล่าว จ้าวซวี่เหอก็เป็นผู้นำเข้าสู่เกาะพันหลงเป็นคนแรก คนอื่นเห็นดังนั้นย่อมไม่กล้าชักช้า ต่างพากันเหินเข้าไปทีละคน
ครู่หนึ่งผ่านไป เงาร่างสายหนึ่งปรากฏขึ้นอย่างเงียบงัน
“น่าสนใจนัก…”
ลวี่หยางมองเกาะพันหลงเบื้องล่าง กลับไม่มีความคิดจะเข้าไปภายในแม้แต่น้อย หากแต่หยิบธงดำสี่ผืนออกมา เริ่มลงมือวางค่ายกลรอบนอกของเกาะ
“ไหนๆ กำหนดชำระหนี้ก็ใกล้เข้ามา เวลาของชาตินี้ก็เหลือไม่มากแล้ว”
“งั้นก็จัดหนักสักครั้งเถอะ!”
“เพียงแต่เกาะพันหลงนี้พิกลพิสดาร จ้าวซวี่เหอก็มีคนมาก ข้าคนเดียวไม่อาจต่อกร หากเข้าไปแย่งชิงโชควาสน
