บทที่ 1016 ขายอะไรไม่ได้เลย!
ตอนเที่ยงเถียนโม่กับจวงต้งที่ผ่านการแปลงโฉมแล้วกลับไปที่ร้านหลังกินข้าวเสร็จ
เถียนโม่พาจวงต้งไปเลี้ยงบุฟเฟ่ต์เนื้อย่างเพื่อเป็นการฉลองให้โดยเฉพาะ ทั้งสอง
กินกันจนปากมันวาวและอิ่มหมีพีมัน
หลังจากสไตลิสต์แต่งองค์ทรงเครื่องให้แล้วจวงต้งก็ดูเป็นผู้เป็นคนขึ้นมา
แน่นอนว่าเป็นไปไม่ได้เลยที่จะพลิกโฉมเป็นคนละคนได้ เพราะบุคลิกนิสัยของ
คนเราติดตัวมาแต่กําเนิด ท่วงท่าการเคลื่อนไหวไม่สามารถเปลี่ยนแปลงได้ในชั่ว
ข้ามคืน สไตลิสต์ไม่สามารถแก้ไขรายละเอียดเล็กน้อยเหล่านี้ได้
แต่ดูจากการแต่งตัวแล้วจวงต้งก็ดูไม่เหมือนเด็กบ้านนาผู้ใสซื่ออีกต่อไป
ภาพลักษณ์ของเขาแตกต่างออกไปจากเดิม
หลังจากกินข้าวเที่ยงเสร็จทั้งสองก็กลับไปที่ร้านและเปิดร้านอย่างเป็นทางการ
เพราะเป็นวันเสาร์ห้างจึงคนเยอะมาก แต่ร้านไม่ได้ตั้งอยู่ในทําเลทอง แถมป้าย
ร้านก็ไม่ค่อยเด่น ตอนนี้เลยไม่ค่อยมีคนแวะเข้ามา
ตอนแรกเถียนโม่นั่งหลังตรงท่าทางจริงจัง แต่สักพักก็ปล่อยตัวปล่อยใจ
มีลูกค้าผ่านมาหน้าร้านบ้าง แต่ก็แค่เหลือบมองเข้ามาด้านในก่อนจะเดินจากไป ดู
ไม่ได้สนใจอะไรมากนัก
เถียนโม่รู้สึกเบื่อเล็กน้อย
หลังจากคิดอยู่ครู่หนึ่งเขาก็ยืนสมุดเล่มเล็กที่จดแนวทางให้จวงต้ง เพื่อให้อีกฝ่าย
อ่านดูและค่อยๆ ท่องจํา
จวงต้งมองตาเป็นประกายเหมือนเจอสมบัติ เขาถือสมุดเล่มเล็กอย่างมีใจศรัทธา
แล้วไปหาที่นั่งด้านในนั่ง สีหน้าของเขาดูจริงจั
