เป็นหน้าร้านก็น่าจะระดับ
ประมาณร้านอินเทอร์เน็ตโมหยู แค่ออกแบบง่ายๆ ก็ปิดงานได้
“สวัสดีครับบอสเผย” เหลียงชิงฟานเข้าไปในออฟฟิศแล้วเห็นบอสกําลังมองจอ
หน้านิ่วคิ้วขมวด ดูเหมือนกําลังกังวลอะไรสักอย่าง
พอเผยเชียนเห็นเหลียงชิงฟาน เขาก็ปิดเว็บเกี่ยวกับ Mission & Choice แล้ว
พูดขึ้น “มาแล้วเหรอ นั่งก่อนสิ”
หลังจากคุยกันคร่าวๆ เกี่ยวกับสถานการณ์ปัจจุบันของอพาร์ตเมนต์บ้านจอม
เฉื่อย พวกเขาก็เข้าเรื่องกันอย่างรวดเร็ว
เผยเชียนเลือกคําพูดอย่างระมัดระวัง “ผมวางแผนว่าจะเปิดหน้าร้านเถิงต๋าในจิ
งโจวเพื่อแสดงสินค้าของเถิงต๋า และจัดให้มีช่องทางสื่อสารระหว่างลูกค้ากับฝ่ายขาย”
เหลียงชิงฟานพยักหน้า “เข้าใจครับ อารมณ์ประมาณแฟลกชิปสโตร์ของเถิงต๋าใช่
ไหมครับ
“ร้านใหญ่ประมาณไหนและเปิดแถวไหนเหรอครับบอสเผย”
เผยเชียนคิดอยู่ครู่หนึ่ง “สักห้าหกพันตารางเมตร ไม่ก็หมื่นตารางเมตรไปเลย
อย่าคิดว่าใหญ่เกินไป ออกแบบให้ใหญ่ๆ เลย”
เหลียงชิงฟาน “…”
ตอนแรกเขาคิดว่าจะเป็นหน้าร้านในห้างแบบของเฉินฮว่าไม่ก็ Pineapple ซึ่งมี
พื้นที่มากสุดแค่ไม่กี่ร้อยตารางเมตร แต่ถ้าบอสเผยจะให้ใหญ่หลายพันหรือเป็นหมื่น
ตารางเมตร ก็จะออกมาเหมือนร้านเครื่องเรือนและของใช้ภายในบ้าน มีหลายชั้น ทั้ง
อาคารเต็มไปด้วยสินค้าต่างๆ ของบริษัท และขนาดจะใหญ่กว่ามาก
เหลียงชิงฟานคิดดูแล้วก็มองว่าสมเหตุสมผล เพราะหน้าร้านแบรนด์มือถือในห้าง
ใช้โชว์มือถือและอุปกรณ์อัจ
