เผยเชียนเงียบไปพักหนึ่ง ตามที่คิดไว้มีช่องว่างขนาดใหญ่ระหว่างสิ่งที่เรียกว่างานขายกับงานขายแบบที่เขาต้องการ
เผยเชียนจัดระเบียนความคิดแล้วพูดขึ้น “โอเค คุณลืมสิ่งต่างๆ ที่ได้เรียนรู้มาไปให้หมด แนวทางพวกนี้อาจจะมีประโยชน์กับบริษัทอื่น แต่ผมบอกคุณได้ชัดเจนเลยว่าเอามาใช้กับเถิงต๋าไม่ได้ เพราะมีแต่จะฉุดไม่ให้ไปไหนและเกิดผลลัพธ์ในทางตรงข้าม ดังนั้นจงลืมมันไปให้หมด”
“ต่อไปผมจะเล่ากฎเกณฑ์เล็กๆ น้อยๆ ของฝ่ายขายเถิงต๋าให้ฟัง คุณต้องจำไว้ให้ขึ้นใจ บางเรื่องเป็นข้อห้ามที่จะต้องไม่ฝ่าฝืน ต้องบังคับใช้อย่างเคร่งครัดไม่ยกเว้นให้ใครทั้งนั้น”
ได้ยินแบบนั้นเถียนโม่รีบหยิบสมุดเล่มเล็กออกมาเตรียมจด ตอนที่ทำงานอยู่บริษัทนายหน้าเขาโดนติถึงสองครั้งเรื่องนั่งฟังประชุมเฉยๆ หลังจากนั้นเขาก็ติดนิสัยพกกระดาษกับปากกาติดตัวไปด้วยตลอด
เผยเชียนพูดต่อ
ห้ามฝ่ายขายติดต่อลูกค้าเพื่อโปรโมตกิจการเด็ดขาด ไม่ไม่อนุญาตให้โทรศัพท์ แจกใบปลิว และอื่นๆ ห้ามไปหาลูกค้าถึงบ้านด้วย เราจะตอบคำถามเฉพาะตอนที่ลูกค้ามาถาม และจะตอบตามความเป็นจริงเท่านั้น ห้ามออกนอกประเด็นและจงใจชี้นำให้ซื้อของ
ไม่จำเป็นต้องตั้งใจฝึกทักษะการสื่อสารกับผู้อื่น ไม่ต้องเรียนรู้หรือฝึกฝนทักษะการพูดอะไรทั้งนั้น ให้พูดคุยกับลูกค้าตามปกติเหมือนที่พูดในชีวิตประจำวัน แน่นอนว่าต้องรักษามารยาทขั้นพื้นฐานไว้ด้วย
ห้ามรักษาความสัมพันธ์กับลูกค้า ห้ามส่งข้อความอวยพรลูกค
