เถียนโม่เดินเข้าไปในห้องทำงานบอสเผยด้วยความรู้สึกทำตัวไม่ถูก เผยเชียนชี้โซฟาข้างๆ “ไม่ต้องเกร็ง อยากนั่งตรงไหนเลือกได้เลย เอาชามั้ย”
เถียนโม่มึนงงเล็กน้อย “ขอบคุณครับ เอ่อ ไม่เป็น…”
เผยเชียนยิ้มขณะรินชาสองถ้วยแล้วยื่นถ้วยหนึ่งให้ จากนั้นก็เดินไปนั่งที่โซฟาข้างๆ
“เวลามีค่ามาก มาเข้าเรื่องกันเลยดีกว่า บอกตามตรงเลยนะ ผมมีตำแหน่งงานขายให้คุณทำ” เผยเชียนมองเวลา เขาต้องเลิกงานตอนห้าโมง ดังนั้นต้องใช้เวลาให้คุ้มค่า
เถียนโม่ผงะไป “หือ? งานขายเหรอครับ คือ… ผม… ผมไม่มีประสบการณ์ด้านการขายเท่าไหร่ ผมเคยลองไปเป็นนายหน้าอสังหาริมทรัพย์มาหนึ่งเดือน…”
เผยเชียนเลิกคิ้ว “หืม? ผลลัพธ์เป็นยังไง”
“ผลคือ…” เถียนโม่รู้สึกเขินอายเล็กน้อย แต่ก็เลือกบอกไปตามตรง “ผลคือในหนึ่งเดือนผมเซ็นสัญญาเช่าได้แค่ไม่กี่หลัง เลยไม่ได้ค่าคอมมิชชันสักหยวน…”
เผยเชียนดูกังวลขึ้นมาเล็กน้อย “เซ็นสัญญาได้ไม่กี่หลัง… แล้วได้กี่หลังล่ะ”
เถียนโม่ตอบ “…สองหลังครับ บังเอิญมีนักศึกษาจบใหม่อยากเช่าบ้านมาก และบ้านที่ดูก็เหมาะพอดีเลยเซ็นสัญญาเช่าโดยไม่ต้องคุยอะไรมาก อีกคนได้มาเพราะพี่สาวใจดีในสำนักงานเห็นว่าผมดูน่าสงสารเกินไป…”
เผยเชียนชื่นชมมาก “อืม ไม่เลวเลย” (ฉันมองคนไม่ผิดจริงๆ เทียนโม่)
“หือ? ไม่แย่เหรอครับ”
เผยเชียนยิ้มบ้าง “พูดตามตรง กิจการต่างๆ ของเถิงต๋าค่อนข้างแตกต่างจากโลกภายนอก โดยเฉพาะฝ่ายขาย สิ่งที่ผมต้องการไม่ใช่ประสบการณ
