ชายหนุ่มมองเผยเชียนด้วยแววตาสงสัย เขารู้สึกได้โดยสัญชาตญาณว่าดูไม่น่าเชื่อถือเลย แต่พอเห็นการแต่งกายและท่าทีที่มั่นใจของเผยเชียนแล้วก็ดูไม่เหมือนอีกฝ่ายกำลังโกหก อีกฝ่ายสวมสูทผูกไท แต่ชุดสูทที่พวกตัวแทนอสังหาริมทรัพย์กับพวกนายทุนสวมแตกต่างกันลิบลับ
อาจเพราะประทับใจกับออร่าของเผยเชียน หรืออาจเป็นเพราะไม่พอใจกับสภาพปัจจุบันและแทบรอไม่ไหวที่จะคว้าทุกโอกาสที่เป็นไปได้ ชายหนุ่มลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะถามขึ้น “พูดจริงเหรอครับ พี่ให้ผมได้เท่าไหร่”
เผยเชียนคิดอยู่ครู่หนึ่ง “ตอนนี้ได้ค่าแรงเท่าไหร่”
เด็กหนุ่มตอบ “วันละแปดสิบหยวนครับ”
งานแจกใบปลิวเป็นงานใช้แรงที่ไม่ต้องใช้ทักษะอะไรมาก ดังนั้นค่าตอบแทนจึงไม่สูง โดยทั่วไปงานแจกใบปลิวบางที่จ่ายตามจำนวนที่แจกได้ บางที่จ่ายเป็นชั่วโมง บางที่จ่ายเหมาวัน ถ้าได้ค่าแรงวันละแปดสิบหยวนก็หมายความว่าเดือนหนึ่งแจกใบปลิวสามสิบวันจะได้สองพันสี่ร้อยหยวน ถึงจะน้อยแต่ก็ถือว่าอยู่ในเกณฑ์ที่เหมาะสมสำหรับเมืองระดับสองอย่างจิงโจว หลายคนเต็มใจทำ
เผยเชียนพูดขึ้น “พี่ไม่แน่ใจว่าจะจ่ายเงินเดือนน้องยังไง แต่ฐานเงินเดือนน่าจะอย่างน้อยสามเท่าของรายได้น้องตอนนี้”
เขาไม่อยากพูดให้ดูเว่อร์เกินไป จึงระมัดระวังคำพูดเล็กน้อย ชายหนุ่มเลิกคิ้วนิดๆ ด้วยสีหน้าที่เหมือนจะบอกว่า ‘ล้อกันเล่นรึเปล่า’ เห็นได้ชัดว่าเขาไม่ค่อยเชื่อ
ประเด็นอยู่ที่เขารู้สถานะตัวเองดี ถ้ามีทักษะเฉพาะทางและไ
