ปสมัครสักตำแหน่งที่จ่ายเงินเดือนสูง เขาก็คงหลอกตัวเองได้ว่าเป็นเพราะความสามารถของตัวเอง แต่เขารู้ดีว่าตัวเองไม่มีความสามารถอะไรเลย แล้วจะได้เงินเดือนสูงขนาดนั้นได้ยังไง หรือว่าอีกฝ่ายจะล่อลวงเขาไปเข้าองค์กรอาชญากรรม
เผยเชียนรู้สึกขำขึ้นมาเมื่อเห็นสายตาคาดหวังแต่ก็ระมัดระวังตัวของเด็กหนุ่ม เห็นได้ชัดว่าน้องชายคนนี้ต้องทนโดนสังคมรังแกมาหลายต่อหลายครั้ง และไม่เคยได้รับความอบอุ่นจากสังคมเลย เขาจึงดูคาดหวังแต่ก็ไม่เชื่อถือ
เผยเชียนคิดอยู่ครู่หนึ่ง บางทีอาจเพราะสถานการณ์ไม่เอื้ออำนวย ถ้ามีคนแปลกหน้าเดินเข้ามาหาตามข้างทางแล้วพยายามดึงตัวไปทำงานด้วยโดยให้เงินเดือนมากกว่าเดิมสามเท่า คนส่วนใหญ่ก็คงไม่เชื่อ
ดังนั้นเผยเชียนจึงหยิบสมุดเล่มเล็กที่พกติดตัวออกมา ฉีกกระดาษออกมาแผ่นหนึ่ง แล้วจดที่อยู่ชั้นสิบเจ็ดของตึกเฉินฮว่าแกรนด์วิวกับเบอร์ติดต่อลงไป
“ทำงานตรงนี้เสร็จแล้วแวะมาหาพี่ที่นี่ น้องชื่ออะไร พี่จะได้บอกฝ่ายต้อนรับให้อนุญาตให้น้องเข้าไป”
ชายหนุ่มรับกระดาษมาพร้อมกับตอบกลับ “ผมชื่อ เถียนโม่ โม่ตัวที่แปลว่าเงียบ”
เผยเชียนพยักหน้าเล็กน้อย ชื่อก็เหมาะกับบุคลิกอีกฝ่ายทีเดียว เรียบง่ายเหมือนชาวนา เป็นคนเงียบๆ และเก็บตัว [1] ได้คนแบบนี้มาดูแลฝ่ายขายก็เหมือนคู่ที่ฟ้ากำหนดให้มาอยู่ด้วยกัน!
“มาก่อนห้าโมงเย็นนะ ไม่งั้นมาไม่ทันพี่เลิกงานก่อน” เผยเชียนเตือนเพิ่มเติมเล็กน้อยก่อนจะเดินจากไป
เถียนโม่มองแผ่
