ถียนโม่ไม่รู้ว่าจะกรอกช่องวัตถุประสงค์ในการเยี่ยมเยียนยังไงดี หลังจากครุ่นคิดอยู่พักหนึ่งเขาก็ตัดสินใจถามออกไปตรงๆ “คือมีคนบอกให้ผมเข้ามาพบเขา บอกว่ามีงานให้ผมทำน่ะครับ”
วัตถุประสงค์ในการเยี่ยมเยียนนี้ดูเหลวไหลเกินไปหน่อย เถียนโม่ไม่รู้จะกรอกลงไปยังไงถึงจะเหมาะสม หลังจากลังเลอยู่พักหนึ่งเขาก็ยื่นแบบฟอร์มกลับ
พนักงานต้อนรับรับแบบฟอร์มมา เธออ่านชื่อบนแบบฟอร์มแล้วพูดขึ้น “เอ่อ… คุณเถียนเฮยเชวียน รบกวนรอสักครู่นะคะ เดี๋ยวจะมีคนมาต้อนรับค่ะ”
หลังจากส่งแบบฟอร์มลงทะเบียนเสร็จ เถียนโม่กำลังจะเดินไปนั่งรอที่โซฟา แต่พอได้ยินแบบนั้นเขาก็หันกลับไปแก้ความเข้าใจผิดด้วยความลำบากใจ “ผมชื่อเถียนโม่ครับ…”
เขาทำอะไรไม่ได้ ลายมือของเขาแย่เกินไป ดันเขียนตัวโม่ [2] ห่างกัน
พนักงานต้อนรับรู้สึกเขินเล็กน้อย “อะ ต้องขอโทษด้วยนะคะ! เอ๊ะ คุณเถียนโม่?” เธอนึกอะไรขึ้นได้ทันที “คุณเถียนโม่เหรอคะ ตายแล้ว น่าจะบอกกันเร็วกว่านี้ คุณไม่ต้องกรอกแบบฟอร์มค่ะ รบกวนเชิญทางนี้เลย”
พนักงานต้อนรับลุกขึ้นและพาเถียนโม่เข้าไปด้านใน ทำให้สองสามคนที่รอก่อนมองตามด้วยความอิจฉา เถียนโม่มองไปรอบๆ ระหว่างที่เดินเข้าไปข้างใน เขาเคยได้ยินมานานแล้วว่าสภาพแวดล้อมการทำงานของเถิงต๋าดีจนเกินจริง วันนี้เขาพบแล้วว่าเป็นเรื่องจริง!
ที่ผ่านมาเถียนโม่เคยสงสัยว่าข่าวลือพวกนี้เว่อร์เกินไปรึเปล่า ตอนนี้ได้รู้แล้วว่าไม่เว่อร์เลยสักนิด เป็นความจริงท
