วันพุธที่ 11 เมษายนเมื่อวานเพื่อเลี่ยงการสัมภาษณ์เมิ่งชั่งนอนคลุมโปงอยู่บ้าน ไม่ยอมรับสายและตอบข้อความใดๆ ในกลุ่มแชตของฝ่ายตลอดทั้งวัน เพราะกลัวว่าจะเผลอปล่อยโป๊ะ โชคดีที่หยูเย่าและคนอื่นๆ ในฝ่ายโฆษณาและการตลาดให้ความร่วมมือดีมากและไม่คิดจะตามหาเขา
หลังจากหมกตัวอยู่หนึ่งวัน เมิ่งชั่งก็คิดว่าไม่น่าจะมีปัญหาใหญ่อะไร เขาลองสืบดูแล้วการสัมภาษณ์ครั้งนี้ไม่ได้สำคัญมากและมาตรฐานก็ไม่ได้สูง ถ้าเป็นการสัมภาษณ์บอสเผยก็ต้องเป็นงานใหญ่ เป็นไปได้ว่าอาจกินเวลาสามถึงห้าวัน แต่เมิ่งชั่งเป็นแค่หัวหน้าฝ่ายโฆษณาและการตลาด ไม่ได้ยิ่งใหญ่ขนาดนั้น ในเมื่อมาตรฐานไม่ได้สูงและจัดการเสร็จภายในวันเดียวก็ไม่น่าจะมีอันตรายอะไร
แต่เพื่อความปลอดภัย เมิ่งชั่งจึงเก็บตัวนอนจนถึงบ่ายก่อนจะเข้าไปทำงาน พอไปถึงออฟฟิศฝ่ายโฆษณาก็เห็นพนักงานกำลังทำงานกันอย่างขะมักเขม้นเพื่อผลักดันแผนการตลาดของเมิ่งชั่ง ทุกอย่างดูปกติดี เมิ่งชั่งเหมือนเป็นนักเรียนที่เพิ่งโดดเรียนแต่โชคดีไม่ถูกจับได้
เขาเดินไปนั่งที่โต๊ะก่อนจะหันไปถามหยูเย่าที่นั่งอยู่ตรงข้าม ระหว่างที่กำลังเปิดคอมพิวเตอร์“สัมภาษณ์เสร็จแล้วเหรอ”
หยูเย่าพยักหน้า“ครับ เรียบร้อยแล้วครับ ใช้เวลาสัมภาษณ์สั้นมาก ประมาณสามชั่วโมง ถามแค่สามสี่คน บทสัมภาษณ์ทั้งหมดจะเป็นบทความ มีภาพน้อยมากครับ”
เมิ่งชั่งรู้สึกสบายใจมากขึ้น ถ้ามีแค่บทความก็ไม่น่ามีปัญหาอะไร แต่เขาก็ยังถามเพิ่มเติมอีกเ
