บทที่ 8 ตำนานเซียนผู้ตรากตรำ
“ทำงานก็ทำงาน!”
ลวี่หยางไม่นานก็ปรับอารมณ์ได้แล้ว
“ว่ากันตามจริง เวลานี้ข้าก็ฆ่าตัวตายเริ่มใหม่ได้…แต่คัมภีร์ร้อยชาติมีจำนวนหน้าจำกัด หากเปลืองไปเปล่าๆ ก็คงเสียหายเกินไป”
แม้ตอนนี้เขาจะกลายเป็นศิษย์อย่างเป็นทางการแล้ว แต่ความรู้เกี่ยวกับนิกายศักดิ์สิทธิ์ก็ยังน้อยนัก ส่วนความเข้าใจในโลกแห่งการบำเพ็ญเพียรทั้งหมดก็มีเพียงแค่จากตำรา แม้ใจหนึ่งคิดจะเริ่มใหม่ ทว่าเพื่อให้ชาติต่อไปได้เปรียบมากกว่าเดิม ชาตินี้ยังควรมีชีวิตต่อให้นานเข้าไว้
………
ภายในยอดเขาปะสานฟ้า มีถ้ำบำเพ็ญเพียรนับไม่ถ้วน ทว่ามีเพียงสองแห่งที่โดดเด่นสะดุดตา หนึ่งคือถ้ำของจ้าวยอดเขา อีกหนึ่งคือหอสูงใหญ่
หอมีเก้าชั้น นามว่า “กุศล”
เหล่าศิษย์อย่างเป็นทางการจะซื้อขาย แลกเปลี่ยน ประกาศภารกิจค่าหัว หรือแม้แต่รับภารกิจของนิกาย ก็ล้วนทำกันในหอกุศลนี้ ซึ่งอยู่ภายใต้การคุ้มครองของนิกาย
ลวี่หยางก้าวเข้าสู่หอกุศล ตรงไปยังโต๊ะรับงานแห่งหนึ่ง
“ศิษย์พี่ ไม่ทราบว่าภารกิจของนิกายรับที่นี่หรือไม่?”
“คำถามไร้สาระ เจ้าต้อง….หืม?”
สิ้นเสียงตอบ เพียงเห็นว่านักพรตหนุ่มสาวเบื้องหน้าโต๊ะทำเพียงปรายตามองลวี่หยางด้วยท่าทีเฉยเมย แต่เมื่อสายตาเหลือบเห็นรูปโฉมสง่างามของเขาแล้ว ดวงตาก็ฉายแววสว่างขึ้นมาในทันที
ชั่วอึดใจ รอยยิ้มเป็นกันเองก็ผุดขึ้นบนใบหน้าของนักพรตหนุ่มสาวนั้น
“อย่าเรียกข้าว่าศิษย์พี่เลย ข้ามีนามว่าจ้าวซวี่เหอ
