เป็นศิษย์ผู้ดูแลหอกุศล ศิษย์น้องคงเป็นศิษย์ใหม่กระมัง? ก่อนหน้านี้ข้าไม่เคยพบเจ้าเลย”
“ข้าน้อยลวี่หยาง คารวะศิษย์พี่”
ลวี่หยางรีบโค้งคำนับ พร้อมทั้งกระตุ้นป้ายศิษย์ให้แสดงตัวตนอย่างชัดเจน
เมื่อจ้าวซวี่เหอได้เห็นป้าย สีหน้าก็ยิ่งละมุนขึ้น รอยยิ้มก็ยิ่งเปล่งประกายสดใส “ไม่เลว ไม่เลวจริงๆ ศิษย์น้องลวี่ หน้าตาหล่อเหลา นับว่ายอดเยี่ยมยิ่งนัก”
เพียงเห็นจ้าวซวี่เหอใช้สายตาอย่างหนึ่งกวาดมองลวี่หยางจนเขารู้สึกไม่สบายใจนัก จากนั้นพลันเอ่ยขึ้นว่า “ศิษย์น้องลวี่ ไหนๆ เจ้าก็อยากรับภารกิจของนิกาย พอดีข้ามีงานหนึ่ง หรือจะเรียกว่าหนทางร่ำรวยก็ได้ หากเจ้าทำสำเร็จ รับประกันว่าหนทางสู่เซียนของเจ้าจะกว้างไกลไร้ขอบเขต…”
“จริงหรือ?”
ลวี่หยางทำท่าทางแสดงออกคล้ายสนใจ แต่ภายในใจกลับเต็มไปด้วยความระแวดระวัง
“จริงแท้แน่นอน! ไม่มีอะไรจริงไปกว่านี้อีกแล้ว!”
จ้าวซวี่เหอยิ้มแสยะ พลันชี้นิ้วขึ้นไปยังยอดเขาปะสานฟ้า “จ้าวยอดเขาในตอนนี้ กำลังมีความตั้งใจจะหาคู่ครองให้บุตรีของตน ข้าว่าศิษย์น้องลวี่รูปโฉมสง่าผ่าเผย…”
ลวี่หยาง: “???”
ข้ามาหางานภารกิจในนิกาย ก็เพื่อจะใช้สองมือของตนเอง อาศัยความขยันหมั่นเพียรแลกเปลี่ยนเป็นทรัพย์สมบัติ เจ้าไยกลับอยากให้ข้าพึ่งพาสตรี?
“เป็นไรไปหรือ ไม่เต็มใจหรือไร?”
เห็นสีหน้าของลวี่หยางแข็งทื่อ จ้าวซวี่เหอก็ยิ่งพยายามเกลี้ยกล่อมด้วยท่าทีเร่งเร้า “นี่คือวาสนาที่ยิ่งใหญ่เทียมฟ้านะ หากเจ้าได
