้เข้าถ้ำพำนักของจ้าวยอดเขา นับแต่นั้นไปก็เทียบได้กับศิษย์ขั้นวางรากฐานแต้มคุณูปการ เคล็ดวิชาบำเพ็ญ ทรัพยากรล้วนมีพร้อมทุกสิ่ง ก้าวนี้หากเดินถูก สามารถที่จะประหยัดทางอ้อมได้หกสิบปี….”
แม้จ้าวซวี่เหอจะพูดเสียลื่นไหลราวทาไขมัน ลวี่หยางกลับยังคงไม่แสดงท่าทีสนใจแม้แต่น้อย
ตามจริงแล้วหากเป็นการพึ่งพาสตรีจริงๆ ลวี่หยางก็มิได้รังเกียจ
แต่ที่นี่คือที่ใด? นิกายศักดิ์สิทธิ์! สายตรงของวิถีมาร! มีตัวอย่างตอนหลิวซิ่นเป็นบทเรียนอยู่ เขาจะเชื่อคำว่า “หาคู่ครอง” ของจ้าวซวี่เหอได้อย่างไร?
ต้องมีปัญหาอย่างแน่นอน!
คิดได้ดังนั้น ลวี่หยางก็ถอนหายใจออกมาอย่างจนใจ “ศิษย์พี่จ้าว ตามจริงแล้วมิใช่ว่าข้ามิอยากจะเป็นเขย แต่ที่จริงแล้วข้ามีเรื่องลำบากใจอยู่…”
จ้าวซวี่เหอได้ยินดังนั้นก็อึ้งไปเล็กน้อย “เรื่องลำบากใจ?”
“ไม่ปิดบังศิษย์พี่…” ลวี่หยางทำหน้ากระอักกระอ่วนราวอับอายยิ่งนัก “ที่จริงข้าเป็นโรคบุรุษ…”
สิ้นเสียงนี้ ความกระตือรือร้นบนใบหน้าจ้าวซวี่เหอก็พลันจางหายโดยสิ้นเชิง
แท้จริงแล้วโรคบุรุษมิใช่เรื่องใหญ่โต เขายังมีวิธีรักษาได้อยู่ แต่ปัญหาสำคัญกลับอยู่ที่…เพราะเหตุใดถึงไปติดโรคบุรุษมาได้? เหตุผลเบื้องหลังต่างหากที่ไม่อาจยอมรับได้
“เฮ้อ น่าเสียดายจริงๆ”
จ้าวซวี่เหอส่ายศีรษะ แม้ลวี่หยางจะรูปงามเพียงใด แต่จ้าวยอดเขาก็ไม่มีวันยอมให้บุตรสาวของตนแต่งกับชายที่สามารถนำโรคภัยมาให้ได้กลายเป็นคู่บำเพ็ญเพียร
ลวี่หยาง
