หลายวันให้หลัง
ภายในถ้ำบำเพ็ญ ลวี่หยางนั่งขัดสมาธิบนตั่งฟาง มือขวาประสานมุทรา ปลายนิ้วเรืองแสงวิญญาณ สุดท้ายแปรเปลี่ยนเป็นกระบี่กระดูกขาว บางดุจปีกจักจั่น
ตัวกระบี่ขาวปนเขียว เมื่อสั่นสะท้านกลับกึกก้องราวเสียงฟ้าคำราม
“ไป!”
ลวี่หยางสะบัดนิ้ว กระบี่กระดูกขาวพลันกลายเป็นสายกระบี่ยาวหลายจั้ง พุ่งพาดออกไป แสงกระบี่หวีดหวิว เสมือนอสนีบาตก้องผ่านท้องฟ้า
“กระบี่วิเศษยิ่ง!”
เห็นดังนั้น ใบหน้าลวี่หยางก็พลันปรากฏรอยยินดี ก่อนที่เขาจะเปลี่ยนมุทรา กระบี่ขาวพลันแยกเป็นสองสายกลางฟ้า
ชั่วพริบตา ร่างของลวี่หยางก็พลันหายวับจากที่เดิม ราวกับเคลื่อนย้ายในพริบตา ปรากฏขึ้นตรงตำแหน่งของหนึ่งในแสงกระบี่ที่แตกแยกออกมา และเมื่อมุทราในมือเปลี่ยนไป ร่างของเขาก็ประหนึ่งกลายเป็นสายฟ้าแลบ แวบวาบเคลื่อนไปมาระหว่างสองแสงกระบี่อย่างอิสระ
เช่นนี้อยู่เนิ่นนาน ลวี่หยางจึงหยุดการเคลื่อนไหว ใบหน้าเต็มไปด้วยความตื่นเต้น
“ดี! ช่างเป็นเคล็ดกระบี่ที่ยอดเยี่ยมนัก!”
เคล็ดกระบี่นี้แท้จริงแล้วมิได้ซับซ้อน เพียงผู้บำเพ็ญเพียรฝึกสำเร็จ ก็จะสามารถแยกแสงกระบี่ออกมา แล้วเหินย้ายร่างไปยังจุดที่แสงกระบี่นั้นอยู่
ยิ่งพลังวิชาแก่กล้า ระยะย้ายร่างก็ยิ่งห่างไกล
หากเป็นเจ้าสำนักของนิกายกระบี่หยกสวรรค์ เมื่อบังคับมือออกกระบี่ ก็สามารถนั่งอยู่ในนิกาย แล้วเหินกระบี่เพียงหนึ่ง คร่าศีรษะศัตรูที่ห่างไกลหมื่นลี้ได้อย่างง่ายดาย
และนี่…ยังเป็นเพีย
