วันจันทร์ที่ 19 มีนาคม
เปาซวี่กับเหลียงชิงฟานที่แสนเหนื่อยล้าจากการท่องเที่ยว
ได้เหยียบเท้าลงบนแผ่นดินจิงโจวอีกครั้ง
เหลียงชิงฟานดูเหนื่อยอ่อนแต่ก็มีชีวิตชีวา “เฮ้อ ถึงสักที!
“ถึงทริปเที่ยวฟรีจะเป็นเรื่องดี แต่ต้องเดินทางเป็นเวลานานก็เหนื่อยเหมือนกัน
“พี่เปาดูสดใสมากเลยครับ สมแล้วที่เป็นปรมาจารย์ด้านการท่องเที่ยว!
ผมติดหนี้บุญคุณพี่จริงๆ ที่พี่ช่วยไปทริปอียิปต์เป็นเพื่อน!”
เปาซวี่ที่อยู่ข้างๆ กลอกตา ไม่พูดอะไร
หมายความว่าไงที่ว่าดูสดใส!
ฉันกลับมาสดใสได้ก็เพราะในที่สุดฉันก็ได้กลับมาจิงโจวอีกครั้ง เข้าใจมั้ย
เปาซวี่กลัวว่าถ้าอยู่อียิปต์ต่ออีกสักสัปดาห์ จะแห้งตายเป็นมัมมี่กลางทะเลทรายเอาได้
สรุปคือในที่สุดทริปนี้ก็จบลงสักที!
เปาซวี่รอไม่ไหวที่จะได้กลับไปนอนและเล่นเกม เขาไม่อยากมัวชักช้าแม้สักวินาทีเดียว
แต่พวกเขาก็ยังต้องนั่งแท็กซี่กลับ
เปาซวี่ที่นั่งอยู่บนรถแท็กซี่ไม่มีอารมณ์พูดคุยกับเหลียงชิงฟานเลยแม้แต่นิดเดียว
เขานั่งขบคิดเรื่องหนึ่งที่ไตร่ตรองมาตลอดทั้งเดือน
ต้องทำยังไงถึงจะเลิกไปเที่ยวได้
การถูก ‘ลักพาตัว’ ออกเดินทางถึงสองครั้งติดต่อกัน ทำให้เปาซวี่ระแวงขึ้นมา
ตอนแรกเปาซวี่คิดว่าขอแค่พยายามทำตัวไม่เด่น
และซ่อนตัวอยู่ในฝ่ายเกมโดยที่ไม่รับผิดชอบงานอะไรเลย
เขาก็จะไม่ถูกเลือกเป็นพนักงานดีเด่น แต่เขาก็พลาดท่าถึงสามครั้ง
ครั้งแรกตอนที่หลี่หย่าต๋าได้เป็นพนักงานดีเด่นอันดับสอง
เพราะผลงา
