บทที่ 944 ตลาดร้านข้างทางกับสาวหน้านิ่งส่งเสริมซึ่งกันและกัน
“เป็นอะไรไป มีเรื่องอะไรไม่เข้าใจรึเปล่าครับ” รุ่ยยู่เฉินถามขึ้นเมื่อเห็นสีหน้า
สับสนของฉีเหยียน
ฉีเหยียนเล่าเนื้อหาที่คุยเมื่อครู่ให้อีกฝ่ายฟังคร่าวๆ พลางแสดงความงุนงงกับการ
จัดแจงของบอสเผย
“เดิมจางหยาฮุยเป็นผู้จัดการห้องวิจัยอาหารของสาวหน้านิ่งค่ะ ทําไมบอสเผยถึง
ไม่ยอมให้เขาคิดค้นเมนูให้สาวหน้านิ่งแล้วดึงเขาไปเปิดร้านแทนล่ะคะ คือมัน…ไม่
สมเหตุสมผลเลยค่ะ!”
ในมุมมองของฉีเหยียนการทําแบบนี้ถือการถอยหลังอย่างไม่ต้องสงสัย
ถ้ากิจการอาหารและเครื่องดื่มอยากพัฒนาสเกลให้ใหญ่ขึ้น ก็ต้องนําโมเดลที่ได้
มาตรฐานและผลิตจํานวนมากมาใช้ ไม่ว่าเจ้าของร้านข้างทางจะฝีมือโดดเด่นขนาด
ไหนก็สามารถรับลูกค้าต่อวันได้จํานวนจํากัด แต่ถ้าให้เชฟฝึกฝนสูตรของเจ้าของร้าน
ข้างทางแล้วเปิดสาขาทั่วประเทศ ก็จะทํากําไรได้มากกว่าเดิมเป็นหลายพันหรือหมื่นเท่า
กลับกันการดึงเจ้าของร้านข้างทางจากห้องวิจัยไปเปิดร้านเองไม่ได้ส่งผลดีต่อ
กิจการอาหารและเครื่องดื่มของเถิงต๋าเลย
ในระยะยาวดูเหมือนเป็นแผนที่มองแค่สั้นๆ ดูไม่ใช่แนวทางการทํางานของบอส
เผย
รุ่ยยู่เฉินเงียบไปครู่หนึ่ง
“แปลว่าคุณไม่เข้าใจบอสเผย”
ฉีเหยียนตะลึงงัน
“หา? หมายความว่ายังไงเหรอคะ”รุ่ยยู่เฉินอธิบาย
“ในความคิดของผม แผนนี้ดูสอดคล้องกับแนวทางการทํางาน
ของบอสเผยและดูสมเหตุสมผลมากๆ ครับ
“คุณรู้ไหมครับว่าคุณกําล
