“ศิษย์พี่หลิว? เขามาหาข้าแล้วรึ!?”
เสียงเรียกจากนอกถ้ำดังขึ้น ลวี่หยางพลันดวงตาหดแคบ ใบหน้ามืดดำสุดขั้ว มิได้เอื้อนเอ่ยตอบสักคำ กลับเก็บเร้นลมหายใจและกระแสพลังจนสิ้น
“…ศิษย์น้อง?”
เสียงดังขึ้นอีกครา ลวี่หยางยังคงเงียบงัน แม้ไร้หลักฐานพิสูจน์ แต่เขากลับมั่นใจแน่วแน่แล้วคัมภีร์เต๋าบรรพกาลที่ตนได้รับมา มีปัญหาอยู่ในเนื้อหา!
“เพราะประสบการณ์ข้ามีน้อย ครานั้นถึงไม่ระแวงแม้แต่น้อย”
“หอหรรษากับยอดเขาปะสานฟ้าใกล้ชิดกันยิ่ง เนื้อหาของเคล็ดวิชาบำเพ็ญก็ควรจะเกี่ยวข้องกับการบำเพ็ญคู่จึงจะถูก แต่เล่มนี้กลับไม่เกี่ยวข้องแม้เพียงเสี้ยว”
“ข้าถูกมันล่อลวงแล้ว!”
“แต่เหตุใดมันต้องคิดกำจัดข้า? แม้ว่าเป็นนิกายมาร ทว่าก็มีกฎอยู่เช่นกัน ศิษย์ฝ่ายในห้ามฆ่าฟันกัน หากถูกพบ…”
คิดถึงตรงนี้ ลวี่หยางพลันตบศีรษะตนเองเสียงดัง
“เหตุใดข้าจึงไปเชื่อกลลวงของนิกายมารได้!”
“กฎว่าหากถูกพบ…หากมิถูกพบไซร้ ก็มิใช่การประลองฆ่าฟันกระนั้นหรือ?”
ยิ่งคิด สีหน้าลวี่หยางก็ยิ่งดำคล้ำ แท้จริงเป็นเพราะตนยังติดอยู่ในกรอบคิด หลิวซิ่นก่อนหน้า สิ่งที่เอ่ย สิ่งที่ทำ ล้วนเหมือนทำหน้าที่พี่ใหญ่รับศิษย์โดยสมบูรณ์
มิใช่เพียงเล่าขานความเป็นไปของฝ่ายใน ยังมอบสวัสดิการครบถ้วน อาวุธวิเศษ โอสถ สัตว์วิญญาณและอื่นๆ มิได้ขาดตกแม้สักสิ่ง โดยเฉพาะที่หอหลอมสมบัติเขายังสั่งการให้หยิบสิ่งที่ดีที่สุดมอบแก่ตน…
แต่ผลลัพธ์แล้ว กลับเป็นภาพลวงตาทั้งหมด!
ทุกสิ่
