งก่อนหน้า ล้วนปูทางเพื่อก้าวสุดท้ายที่ยื่นมอบคัมภีร์เต๋าบรรพกาลให้ตนเท่านั้น เพื่อให้ตนปล่อยวางความระแวดระวัง เชื่อสนิทใจในความหวังดีของเขา!
“พอคิดให้ดี บางทีเขาอาจตั้งใจฮุบสิ่งของไว้แต่แรก”
“เพราะหากข้าตาย สิ่งที่ได้มาทั้งหมด อาวุธวิเศษ โอสถ สมบัติวิญญาณ ย่อมตกเป็นของมัน…ไม่แปลกเลยที่มันย้ำให้เลือก ‘สิ่งที่ดีที่สุด’!”
สัตว์เดรัจฉาน!
ในยามนั้นเอง ภายนอกถ้ำพลันมีเสียงดังขึ้นอีกครา
ต่อมาเพียงชั่วลมหายใจ เสียง“ครืนนน”ดังสนั่น ค่ายกลที่คุ้มถ้ำของลวี่หยางก็พลันแตกสลาย บานประตูถูกแสงกระบี่ฉีกขาดออกเป็นเสี่ยง!
ประตูถ้ำเปิดกว้าง หลิวซิ่นสวมอาภรณ์ดำพลิ้วสะบัด ย่างก้าวเข้ามาดุจเงาผีอันโอฬาร
เมื่อเห็นลวี่หยาง ใบหน้าหลิวซิ่นกลับปรากฏรอยยิ้มดุจฤดูเก็บเกี่ยว พึงพอใจพยักหน้ายืนยัน “ศิษย์น้องสมกับที่เป็นบุคลากร…”
โครม!
ยังไม่ทันจบคำ ร่างลวี่หยางพลันปะทุแตกกระจาย!
ปราณแท้จริงบรรพกาลที่โหมกระหน่ำสู่ฟ้าก็ห่อหุ้มกระบี่กระดูกหยก สุดท้ายก็กลายเป็นแสงกระบี่ที่คมกริบสายหนึ่ง ใช้วิชาอำนาจบารมีที่มิอาจจะขวางกั้นฟันออกไป มุ่งหน้าไปยังทิศทางของหลิวซิ่น
ทว่าชั่วเสี้ยววินาทีต่อมา แสงกระบี่กลับหยุดลงกลางคัน
“…เพียงดิ้นรนก่อนสิ้นใจเท่านั้น”
เพียงเห็น หลิวซิ่นมิได้หลบเลี่ยง เพียงแต่ประสานมือทำมุทรา ร่างลวี่หยางก็พลันไร้การควบคุม ราวกับตกเป็นหุ่นเชิดของผู้อื่น!
“คัมภีร์เต๋าบรรพกาลนี้คือของดี” หลิวซิ่นเมื่อเห็นถึงกั
