บทที่ 4 สุดจะป้องกัน
“อันว่าผู้คน เกิดจากปราณแรกเริ่มแห่งบรรพกาล การรวมลมปราณก็คือการหลอมตน ชำระล้างตนเอง พลิกกลับสู่บรรพกาล สามารถที่จะหลอมรวมมรรคผลปราณแรกเริ่มแห่งบรรพกาลที่ทั้งกายและจิตล้วนอัศจรรย์…”
เนิ่นนาน ลวี่หยางค่อย ๆ ลืมตาขึ้น ดวงหน้าปรากฏร่องรอยปีติ
เมื่อเทียบกับมหาคัมภีร์หยินหยางหรรษาแล้วคัมภีร์เต๋าบรรพกาลนี้ จึงจะมีรูปลักษณ์ที่การสืบทอดสมบูรณ์ควรจะมี
ทั้งเล่ม เริ่มต้นจากปุถุชนธรรมดา เริ่มต้นก่อนอื่นก็ฝึกฝนวิชาบรรพกาลที่ใช้ในการขัดเกลาร่างกายชุดหนึ่ง กระทั่งยังมีวิชาที่เข้าชุดกัน นามว่าวิชาจับกุมบรรพกาล
ครั้นกายาแกร่งกล้าแล้ว ผู้บำเพ็ญเพียรจะต้องเริ่มพลิกกลับสู่บรรพกาลเริ่มจากหลอมอวัยวะภายในทั้งห้า ต่อด้วยผิวหนัง กล้ามเนื้อ เอ็นกระดูก จนถึงที่สุดละลายรูปกายทั้งสิ้น บ่มเพาะจนกลายเป็นปราณแท้บรรพกาลแต่เพียงหนึ่งสาย นับจากนั้นไปก็รวมตัวและสลายไปได้ตามใจชอบ วิชามรรคผลยากจะทำร้าย เมื่อต่อกรกับผู้ใดย่อมยืนอยู่บนความไม่แพ้
นอกเหนือจากนี้ ภายในคัมภีร์ยังบันทึกคาถาวิชามากมายที่สามารถประสานกับปราณแท้บรรพกาลได้
เช่นควันธุลีฟ้าดินกระบี่ปราณแท้จริงความคิดเดียววิชาดูดซับปราณวิญญาณ…ประเภทของคาถาอาคมที่ครบถ้วน ความสามารถมากมาย ทำให้ลวี่หยางราวกับได้เปิดตาเห็นโลกใหม่
ทว่าในยามนั้นเอง ลวี่หยางที่กำลังอ่านอย่างหลงใหลก็พลันตะลึงงันไป:
“…เหตุใดจึงหมดแล้ว?”
เขาเงยหน้ามองไปยังหลิวซิ่น พลันพบว่
