ในที่สุดก็มีสโมสรยอมรับเขาเข้าไปเป็นเด็กฝึกโดยที่ไม่ได้เงินเดือน แต่มีอาหารและที่พักให้
เด็กหนุ่มดีใจมาก เขาฝึกซ้อมอย่างหนักทุกวัน และเฝ้าดูนักกีฬาตัวหลักแข่งซ้อมมือและถกเถียงเรื่องกลยุทธ์
เขารู้สึกอิจฉาอยู่ในใจ และหวังว่าวันหนึ่งจะเป็นเหมือนพวกเขา ได้ลงแข่งขันและคว้าแชมป์มาได้
ในฉากที่ห้า เด็กหนุ่มได้ขึ้นเวทีในฐานะตัวสำรองเป็นครั้งแรก แต่เขาเล่นได้ไม่ดีและเป็นตัวถ่วงของทีม
ข้อความแจ้งว่าเขาโดนฆ่าปรากฏบนหน้าจอซ้ำไปมา
หลังการแข่งขันเขาเข้าไปขอโทษผู้จัดการ แต่ผู้จัดการไม่ได้ตอบอะไร
หลังจากนั้นเป็นต้นมาเขาก็ไม่มีโอกาสได้เล่นอีก
เขาได้แต่นั่งรอข้างตู้กดน้ำ ขณะที่เพื่อนร่วมทีมเปลี่ยนไปชุดแล้วชุดเล่า
สุดท้ายผู้จัดการก็เข้ามาคุยและบอกให้เขาหาเส้นทางอื่นในชีวิต
ในฉากที่หก เด็กหนุ่มผู้สิ้นหวังกลับบ้าน
เขาคิดว่าพ่อคงทุบตีเขาด้วยความโกรธ แต่พ่อกลับไม่ได้พูดอะไร
แค่เตรียมอาหารให้เงียบๆ แล้วบอกว่าจะหาทางฝากงานให้ในวันรุ่งขึ้น
ในฉากที่เจ็ด ท่ามกลางแสงแดดแผดเผา เด็กหนุ่มกำลังขนย้ายก้อนอิฐในไซต์งานก่อสร้าง
พ่อมาส่งน้ำกับอาหารให้ถึงที่ ในใจรู้สึกปวดร้าว
เด็กหนุ่มยกมือเปรอะเปื้อนขึ้นปาดเหงื่อก่อนจะฝืนยิ้มพร้อมบอกว่าไม่เหนื่อยเลย
แต่พอเห็นพ่อหันหลังกลับไป ไม่รู้ทำไมจู่ๆ เขาก็ก้มลงกอดเข่าร้องไห้ออกมา ขณะที่ภาพชั้นเรียนผุดขึ้นมาในหัว
น้ำตาไหลอาบแก้ม
วันคืนที่เขาไม่เคยให้ค่า ไม่มีวันหวนคืนกลับมาอีก
หลั
