“โอเค ถือว่ามีช่องโหว่ในกฎ ในเมื่อ
พบแล้วรอบหน้าจะไมม่ีอีก
“คนที่ได้รับตําแหน่งพนักงานดีเด่นครั้งต่อๆ ไปเลิกคิดจะใช้ประโยชน์จากช่อง โหว่นี้ไปได้เลย!” เขาหันไปหาเหลียงชิงฟาน “ตัดสินใจได้รึยังว่าอยากไปไหน คุณพาเพื่อนร่วมงาน
ไปร่วมทิปและเปน็ไกด์นําทางได้หนึ่งคน” เหลียงชิงฟานยิ้มอย่างเขินอายเล็กน้อย “คือ… ผมไม่เคยคิดไว้เลยว่าอยากไป
เที่ยวที่ไหน
“ส่วนเรื่องเลือกเพื่อนร่วมงานไปเป็นไกด์นําทาง… ผมคิดคนที่เหมาะสมไม่ออก เลย มีใครแนะนําไหมครับ” ทุกคนหันมองหน้ากันแล้วเห็นคําตอบเดียวกันในสายตาของแต่ละคน
“ก็ต้องเป็นพี่เปาอยู่แล้ว!”
“ใช่ๆ พี่เปาประสบการณ์สูงมาก เหมาะที่สุดแล้วที่จะให้เป็นไปไกด์นําทาง”
“งานพี่เปาก็ไม่ได้รับหน้าที่สําคัญมาก ถึงจะไปเที่ยวก็ไม่กระทบกับความคืบหน้า งาน”
“อย่างที่คิดไว้เลย มีคําตอบมาตรฐานได้แค่คําตอบเดียว”
“นักเดินทาง Bao Xu ออกเดินทางได้!”
ทุกคนต่างเฮฮากันเต็มท่ี เปาซวี่ที่ซ่อนตัวจากทุกคนอยู่ที่มุมหนึ่งตัวแข็งท่ือราวกับโดนฟ้าผ่าเข้าที่กลางหัว ถึงจะเตรียมใจเอาไว้แล้วแต่เขาก็ยังคิดว่าการยอมรับชะตากรรมอันโหดร้ายนี้เป็น
เรื่องที่ยากมาก เปาซวี่หันไปมองเหลียงชงิฟานด้วยสายตาสิ้นหวัง เหลียงชิงฟานรู้สึกกระดากใจเล็กน้อยจึงหันไปพูดกับบอสเผย “อ้อ ผมเคยได้ยิน เรื่องนักเดินทาง Bao Xu มานานแล้ว แต่… เราก็ไม่ได้สนิทกันเลย ไม่เคยคุยกันมา ก่อน เห็นว่าพี่เขาไปต่างประเทศมาเกือบสองเดือนแล
