องว่าเหลียงชิงฟานเป็นสถาปนิกที่ดูติ๋มๆ ไม่น่าจะทนเที่ยวใน
สภาพแวดล้อมโหดร้ายแบบนั้นได้ ทําให้ชัดเจนขนาดนี้แลว้อีกฝ่ายน่าจะยอมถอยใช่มั้ย แต่เหลียงชิงฟานกลับดแูปลกใจและยิ่งคาดหวังมากขึ้น “อียิปต์?
“เยี่ยมเลยครับ! ผมฝันอยากไปที่นั่นมาตลอด!
“ในฐานะสถาปนิกผมอยากไปดูพีระมิดใกล้ๆ มานานแล้ว น่าเสียดายที่ผมไม่มี เวลาและไม่มีคนไปเป็นเพ่ือน
“ดีเลยที่พี่เปาเสนอขึ้นมาก่อน งั้นก็ไปอียิปต์กันครับ เดี๋ยวรีบไปเตรียมตัวแล้ว ออกเดินทางกันเลย!” เปาซวี่มองเหลียงชิงฟานที่กาํลังดีอกดีใจด้วยสายตางุนงง เขาหันไปมองบอสเผย “ผม…” เผยเชียนพยายามกลั้นหัวเราะ “โอเค ในเมื่อคุณเป็นคนเสนอและเหลียงชิงฟาน ก็อยากไป งั้นก็เอาเป็นที่อียิปต์นี่แหละ ไปดูพีระมิดกับมัมมี่ให้เต็มตาและสัมผัส บรรยากาศทั้งสองข้างแม่น้ําไนล์ให้เต็มที่ ถ่ายรูปถ่ายคลิปกลับมาด้วยล่ะ เผื่อใน อนาคตจะได้ใช้เป็นข้อมูลพัฒนาเกม
“สรุปตามนี้! รีบไปขอวีซ่าเร่งด่วนแล้วเจอกันใหม่เดือนหนา้! “โอเค การคัดเลือกพนักงานดีเด่นจบเท่านี้ ทุกคนกลับไปทํางานได้” ทุกคนพูดคุยหัวร่อต่อกระซิกระหว่างกลับออกไปด้วยความพึงพอใจ เหลียงชิงฟานเดินไปหาเปาซวี่แล้วพูดขึ้นด้วยความคาดหวัง “ฝากเนื้อฝากตัวด้วย
นะครับพ่ีเปา!” ไม่นานทุกคนก็กลับออกไปกันหมด คนที่ทํางานอยู่ชั้นนี้กลับไปที่โต๊ะตัวเองแล้ว
ทํางานกันต่ออย่างหน้าดําคร่ําเคร่ง เปาซวี่มองกระเป๋าเดินทางตรงเท้าแล้วยืนเงียบๆ อยู่อย่างนั้น
