็ต้องรีบคว้าไว้และบันทึกไว้ กันลืม ไม่อย่างนั้นจะพลาดรายละเอียดบางอย่างตลอดไป ชุยเกิ่งเดินไปโซนทํางานของคอร์สสร้างแรงบันดาลใจ สเป็กคอมพิวเตอร์ที่นี่เหมือนเครื่องในคอร์สอบรมนักเขียน จอมอนิเตอร์ขนาด ใหญ่ คีย์บอร์ดกลไก และเก้าอี้เออร์กอนอมิกส์มอบประสบการณ์การเขียนที่ สะดวกสบายที่สุดให้ ชุยเกิ่งไม่ได้ตั้งใจจะเขียนอะไรเยอะแยะ แค่จะเขียนฉากเปิดเรื่องง่ายๆ อย่างมาก
สุดก็น่าจะใช้เวลาแค่หนึ่งถึงสองชั่วโมง เขากดเปิดคอมพิวเตอร์แล้วสร้างเอกสารไฟล์ใหม่
“อืม… จะเริ่มตรงไหนดี…” ระหว่างที่ชุยเกิ่งกําลังครุ่นคิดถึงรายละเอียดต่างๆ อยู่ เวลาบนหน้าจอ
คอมพิวเตอร์ก็กลายเป็นหกโมงตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้
“อืม… ฉันว่าน่าจะดีกว่าถ้าเริ่มเรื่องด้วยการเล่าย้อนอดีต เริ่มจากตอนที่ตัวเอก เปลี่ยนเป้าหมายชีวติ” พอตัดสินได้เขาก็เอื้อมไปจับเมาส์ที่วางอยู่ข้างๆ กะว่าจะปรับขนาดตัวอักษรและ
การเว้นบรรทัดตามรูปแบบที่ใช้งานประจาํ
ถ้าไม่ใช้ฟ้อนต์กบัขนาดตัวอักษรตามนี้จะรู้สึกอึดอัด แต่มือของชุยเกิ่งกลับจบไม่โดนเมาส์ ชุยเกิ่ง “?” ตอนนี้เขาเกือบจะคิดว่าสมองมีอะไรผิดปกติ เมาส์ก็อยู่ตรงหน้าแท้ๆ วืดได้ไง
แม้แต่เด็กขวบเดยีวก็ไม่น่าจะจับพลาด ชุยเกิ่งไม่ได้ใส่ใจเรื่องเล็กน้อยนี้มากนัก เขาเอื้อมมือไปหาเมาส์อีกครั้ง!
แต่ก็ยังวืดอีก!
ครั้งนี้เขาเห็นเต็มสองตา จู่ๆ เมาส์ก็วิ่งทแยงไปทางขวาบนตอนที่มือของเขาเอื้อม
ไปอยู่เหนือเมาส์!
ชุยเกิ่งต
