กใจ เขารีบเอื้อมมือไปจับเมาส์อีก แต่การตอบสนองของเมาส์ว่องไวกว่าที่
คิดไว้ มันขยับไปมาอย่างผดิปกติทําให้เขาไม่สามารถคว้าไวไ้ด้!
ขณะเดียวกันก็มีหน้าต่างแจ้งเตือนเด้งขึ้นมาบนหน้าจอคอมพิวเตอร์
“ได้เวลาเลิกงานแล้ว กรุณากลับไปพักผ่อนทันที หากยังพยายามทํางานต่อ สัญญาณเตือนจะดังและมีการบันทึกความประพฤติ คุณจะต้องรับผิดชอบผลที่ ตามมา”
ชุยเกิ่ง “???” เขาตะลึงงันไปเลย นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน ไม่ให้ทํางานล่วงเวลางั้นเหรอ ที่บ้ากว่านั้นคือเจ้าเมาส์นี่ ถึงขั้นที่ว่าต่อต้านการทํางานล่วงเวลาโดยเลี่ยงการสัมผัส
ได้เลยเนี่ยนะ
เมื่อวานชุยเกิ่งเลิกงานตรงเวลา ไม่ได้มัวโอ้เอ้อยู่ต่อเลยไม่เคยเจอสถานการณ์นี้
มาก่อน เขาเพิ่งจะเจอเหตุการณ์นี้ครั้งแรกวันน้ี
“ช่างเหอะ ไปเขียนที่ร้านอินเทอร์เน็ตโมหยูใกล้ๆ ก็ได้!” ชุยเกิ่งไม่คิดเลยว่าตัวเองจะคิดอยากเขยีนงานช่วงพักผ่อนขึ้นมา แต่ก็ไม่มีทางเลือกอื่น เขารู้สึกแย่ถ้าไม่ได้เขียนตอนท่ีมีแรงบันดาลใจเต็มเปี่ยม
เพราะกลัวว่าวันจันทร์จะลืมรายละเอียดทั้งหมดไปถ้าไมร่ีบเขียนวันนี้ ดังนั้นเขาจึงพุ่งไปที่ร้านอินเทอร์เน็ตโมหยูสาขาใกล้ๆ ทันที ด้วยความตั้งใจว่าจะ
ไปเขียนฉากเปิดเรื่องที่นั่น
…
…
อันดับแรกก็ต้องเป็นชื่อเรื่อง หลังจากคิดอยู่นานชุยเกิ่งก็ตัดสินใจว่าจะใช้ชื่อเป็นภาษาอังกฤษโดยแปลจีนกํากับ
ไว้
[Successor] [ผู้สืบทอด] เหตุผลที่แปลเป็น ‘ผู้สืบทอด’ แทนที่จะเป็น ‘ทายาท’ หลักๆ
