ขึ้น…หรือไม่ขึ้น… นี่คือปัญหาที่ชวนให้ลังเล
ทว่าไม่นาน ลวี่หยางก็หมดสิทธิ์ลังเลอีกต่อไป
เพราะเขาไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธตั้งแต่แรก ท่ามกลางแดดจ้าใต้ฟ้ากว้าง อวี้ซู่เจินกลับลงมือทันที
“ซี้ด!” ลวี่หยางกัดฟันสั่นสะท้าน พยายามดิ้นรน “ศิษย์พี่หญิง เดี๋ยวก่อน…อย่างน้อยก็เปลี่ยนสถานที่ก่อน…”
“ไม่จำเป็น ตรงนี้นั่นแหละ”
ลวี่หยางไม่อาจหลบเลี่ยงได้อีก เมื่อคิดถึงคัมภีร์ร้อยชาติที่ยังเป็นหลักประกัน เขาก็เลยนอนแผ่โดยสิ้นเชิง มิได้ต่อต้านอีกต่อไป
ในพริบตา บังเกิดเป็นศึกอันดุเดือด
นางหนึ่งคือมารสวรรค์แท้จริงแห่งนิกายมาร ส่วนเขาคือสุนัขข้ามภพผู้น่าเวทนา
ผ่านไปหนึ่งก้านธูป
อวี้ซู่เจินกลับขมวดคิ้วแน่น สีหน้าเต็มไปด้วยความไม่พอใจ
“แค่นี้เองหรือ?”
“ไร้ค่าจริง ๆ”
นางสบถอย่างหงุดหงิด “ใบหน้างดงามปานนี้ แต่พลังหยางบริสุทธิ์กลับมีอยู่น้อยนิด หมดสิ้นเร็วยิ่งนัก”
“ปลาซิวปลาสร้อยที่ดูดีแต่ไร้ประโยชน์ ปลาซิวปลาสร้อย!”
แทบจะในเวลาเดียวกัน ใบหน้าของลวี่หยางก็ซีดเผือดลงในบัดดล
ทันใดนั้น เขาก็รู้สึกได้ว่าพลังชีวิตที่หลงเหลืออยู่เพียงน้อยนิดภายในร่าง กำลังไหลทะลักเข้าสู่กายของอวี้ซู่เจินโดยสิ้นเชิง ร่างที่เคยผ่ายผอมอยู่แล้วกลับเหี่ยวแห้งลงยิ่งกว่าเดิม
“มหาคัมภีร์หยินหยางหรรษา?”
ชื่อของเคล็ดวิชาบำเพ็ญที่ได้รับเมื่อตอนถูกแบ่งสรรผุดวาบขึ้นในใจ ลวี่หยางบังเกิดความกระจ่างในบัดนั้น
เกรงว่าที่เรียกกันว่าการทดสอบที่เรียกว่าหอหรร
