นิกายมาร นิกายศักดิ์สิทธิ์
หมู่เมฆหนาทึบซัดสาดดุจคลื่นทะเลบ้าคลั่ง เทือกเขามหาศาลนับไม่ถ้วนผุดขึ้นราวเกาะแก่งในมหาสมุทร เรียงรายพร่างพรายดุจหมากล้อมบนกระดาน
ทว่าในสุดขอบหมากล้อมนั้น มีภูผาลูกหนึ่งที่เมื่อเทียบกับลูกอื่นกลับเตี้ยกว่าลงมาเหมือนถูกใครบางคนตัดยอดออกไป เหลือไว้เพียงที่ราบบนยอดเขา ที่ราบแห่งนั้นมีเรือเหาะลอยลงลอยขึ้นไม่ขาดสาย ศิษย์ที่เพิ่งจะเข้ารับการจดทะเบียนในยามนี้กำลังเข้าแถว
ลวี่หยาง ก็คือหนึ่งในนั้น
เขาเพิ่งทะลุมิติข้ามมา พอลืมตาขึ้นก็ปรากฏกายอยู่ ณ ที่แห่งนี้ ความทรงจำตกค้างภายในร่างบอกแก่เขาว่า เวลานี้สถานการณ์ของเขามิใช่เรื่องน่ายินดีนัก
ตามความทรงจำของร่างเดิม นิกายศักดิ์สิทธิ์ปกครองแคว้นหนึ่งนามว่า “เฉิน”
ทุกสามปี แคว้นเฉินต้องส่งศิษย์ที่จดทะเบียนจำนวนหนึ่งเข้ามายังนิกายศักดิ์สิทธิ์ แลกกับการคุ้มครองให้แคว้นเฉินฟ้าฝนราบรื่น ราชสกุลมั่นคงยืนยาว
ฟังดูเผิน ๆ คล้ายเป็นโอกาสอันยิ่งใหญ่ได้เข้าสู่สำนักเซียน นับจากนั้นไปก็มีชีวิตยืนยาว
ทว่าความจริงแล้ว เหล่าขุนนางราชสำนักเฉินกลับไม่มีผู้ใดเต็มใจมา ที่ถูกส่งมาล้วนเป็นชาวบ้านยากจนเช่นลวี่หยาง ผู้ที่ถูกส่งมาในฐานะ “เครื่องสังเวยโลหิต”
เพราะชัดเจนว่าแม้ทุกสามปีจะมีศิษย์ที่จดทะเบียนนับหมื่นถูกส่งเข้ามา แต่ศิษย์อย่างเป็นทางการของนิกายศักดิ์สิทธิ์กลับมิได้เพิ่มขึ้นเลย มีเพียงศิษย์ที่จดทะเบียนที่หายสาบสูญไปทีละคนสองคน ราวกับว
