่าที่นี่ไม่ใช่ดินแดนศักดิ์สิทธิ์แห่งการบำเพ็ญเพียร หากแต่เป็นห้วงเหวที่ไร้ก้นบึ้ง
เพียงคิดถึงตรงนี้ ก็เพียงพอทำให้ผู้คนหนาวสะท้านในอก
“มิน่าเล่าร่างกายถึงได้อ่อนแอ เหมือนถูกคว้านจนกลวงเปล่า…”
ลวี่หยางบีบต้นแขนตนเอง เนื้อกลับอ่อนนิ่มไปทั่ว มิได้มีส่วนที่แข็งเลยแม้แต่ก้อนเดียว ยิ่งรู้สึกทรมาน พอคิดจะลุกขึ้น ความปวดร้าวก็แล่นพลันจากทรวงอก
“ร่างเดิมดูเหมือนยังมีโรคภัยอยู่ด้วย…โรคนี้มัน…บัดซบ!”
เขาสบถต่ออีกสองสามคำ นี่มันมิใช่เพียงอาการอ่อนแอ หากแต่เป็นโรคร้ายที่ลุกลามถึงขั้นใกล้ตาย เห็นทีจะมีชีวิตเหลืออยู่อีกไม่กี่วันแล้ว
ขณะลวี่หยางจิตใจสิ้นหวัง ครุ่นคิดว่าพอทะลุมิติมาก็ต้องตายจากไปในฉับพลันนั้นเอง
สายตาพลันเห็นจุดแสงเล็ก ๆ ผุดขึ้นเบื้องหน้า จากนั้นก็ขยายใหญ่ตามลม กลับกลายเป็นหน้าจอด้วยความเร็วที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า
【นาม : ลวี่หยาง】
【อายุขัย : 18】
【ระดับพลัง : ไม่มี】
【พรสวรรค์ : ไม่มี】
【เคล็ดวิชาบำเพ็ญ : ไม่มี】
【วิชาเทพ : ไม่มี】
【สมบัติ : ไม่มี】
ในชั่วขณะนั้น ลวี่หยางจ้องมองหน้าจอเบื้องหน้า น้ำตาคล้ายจะไหลฟ้าย่อมไม่ปิดหนทางผู้คน เพียงข้ามีความคิดก้าวเดิน หนทางก็ย่อมอยู่ใต้ฝ่าเท้า!
ระบบ เพิ่มแต้มให้ข้า!
แล้วลวี่หยางก็ตกตะลึง
เพราะเขาค้นซ้ายค้นขวา พลิกขึ้นพลิกลง แต่ก็ไม่เห็นสัญลักษณ์บวกที่เฝ้ารอคอยอยู่ในช่องทักษะ แม้แต่เครื่องหมายลบก็ไม่มี
“มิใช่กระมัง…ระบบ แต้มของข้าเล่า”
ค้นหาอยู่เน
