นจงเหวินก่อนแล้วกัน ออฟฟิศเว็บจงเตี่ยนจงเหวินอยู่เหนือฝ่ายเกมเถิงต๋าหนึ่งชั้น ถึงจะขึ้นลิฟต์ไปแค่
สองชั้น แต่เผยเชียนก็ไม่ไดแ้วะไปออฟฟิศเว็บจงเตี่ยนจงเหวินมานานมากแล้ว เพราะไปแล้วก็ไม่มีอะไรใหดู้ ถึงเว็บจงเตี่ยนจงเหวินจะทํากําไรได้ แต่กําไรก็ไม่ได้สูงเหมือนกิจการอื่นๆ แถม
รายได้ยังมั่นคง ไม่เคยมีรายได้พุ่งพรวดพราดกะทันหนั เผยเชียนรู้สึกมาตลอดว่าเว็บจงเต่ียนจงเหวินไม่ได้ใกล้ชิดกันขนาดนั้น กิจการนี้ เป็นเหมือนซี่โครงไก่ที่แทบไม่มีเนื้อให้กินแต่ก็ไม่กล้าทิ้ง เขาจึงไม่ได้สนใจกิจการนี้ ตลอดหลายเดือนที่ผา่นมา แต่พอเมื่อเช้าเห็นว่ารายได้ของเว็บจงเตี่ยนจงเหวินเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ อย่างต่อเนื่อง
เขาก็ตื่นตัวขึ้นมาทันทีและคิดวา่ปล่อยให้เป็นแบบนี้ต่อไปไม่ได้ ในเมื่อตอนนี้ว่างแล้วก็ต้องจัดการสักหน่อย เผยเชียนขึ้นไปออฟฟิศเว็บจงเตี่ยนจงเหวินแล้วไล่สายตามองสภาพการทํางาน
ของทุกคน
อืม ก็โอเค อย่างน้อยก็ดีกว่าฝ่ายเกมเถิงต๋า ตอนที่แวะไปฝ่ายเกมเถิงต๋ามีพนักงานกลุ่มหนึ่งจองหน้าจอเขม็งและรัวนิ้วบน คีย์บอร์ดด้วยมือทั้งสองข้าง หรือไม่ก็ขมวดคิ้วใช้หัวคิดอย่างหนัก เห็นได้ชัดว่าทุกคน ต่างมีสมาธิกับการทํางาน แต่พนักงานทุกคนของเว็บจงเต่ียนจงเหวินดูผ่อนคลายกว่า บางคนกําลังอ่าน นิยายบนมือถือขณะที่คนอื่นๆ เลื่อนดูข้อมูลต่างๆ บนเว็บไซต์ไปเรื่อยเปื่อย สรุปคือ ทํางานกันแบบค่อนข้างปล่อยใจ ถึงจะไม่เห็นสัญญาณอู้งานอย่างชัด
